Carla Leurs

'De zoektocht naar een stem"

De zoektocht naar een instrument is de zoektocht naar een stem – een klank die je herkent, niet omdat je haar hoort, maar omdat ze van binnen resoneert.

Jarenlang speelde ik op een prachtige Lupot van het muziekinstrumentenfonds, die ik liefkozend Wolfje noemde. Aan karakter geen gebrek – stralend, krachtig, soms eigenwijs. Zijn toon vroeg om beheersing en precisie; alles moest kloppen. In dat samenspel lag zijn schoonheid, maar ook zijn uitdaging. Wolfje liet zich niet zomaar temmen.

De viool, gebouwd door G.B. Guadagnini uit 1770, die ik dankzij het Muziekinstrumentenfonds mag bespelen, is van een heel ander karakter. Waar de Lupot om richting vroeg, nodigt de Guadagnini uit tot luisteren.Een instrument van dit kaliber klinkt altijd goed, maar als ik zelf niet van dienstbaarheid speel, hoor ik dat er "een klein laagje stof op de klank ligt". Maar wanneer ik speel vanuit rust en aandacht, toont ze haar volle klank: warm, open en eerlijk. De Dominique Peccatte-stok is daarbij de stille schakel tussen gedachte en klank – de penseel die de kleuren tot leven brengt.

De weg naar het vinden van dit prachtige instrument was een lange, gezamenlijke reis.Frits Schutte begeleidde me met zijn scherpe oren en rustige vertrouwen, en Andreas Post, die jarenlang mijn Lupot verzorgde, wist precies welke klank ik hoopte te vinden. Maar ook alle andere medewerkers van het Muziekinstrumentenfonds ben ik enorm dankbaar. Zonder hun ervaring en toewijding was deze ontmoeting niet mogelijk geweest.

Dat ik deze instrumenten mag bespelen dankzij de nalatenschap van de zanger Hans Zomer en de collectie Tettelaar, vervult me met grote dankbaarheid. Het Muziekinstrumentenfonds bewaart niet alleen instrumenten, maar ook verhalen – en maakt het mogelijk om als musicus te blijven groeien, in klank, in diepgang en in menselijkheid.

“Haar spel is aanstekelijk en ontwapenend,” schreef NRC Handelsblad. The Seattle Post noemde zich “fortunate to have heard her play,” en de Singapore Times omschreef haar als “a world-class soloist of magisterial technique and golden tone.”

Violiste Carla Leurs behoort tot de meest veelzijdige musici van haar generatie: een solist met magistraal technisch meesterschap, een warme, communicatieve klank en een onmiskenbare artistieke visie.In seizoen 2024–2025 was zij te horen als muzikaal leider van Re:Sound Singapore, waar zij Beethovens Eerste Symfonie dirigeerde en als soliste schitterde in Bernsteins West Side Story Suite voor viool en strijkers. Bij de NDR Philharmonie werkte zij samen met blokfluitist Maurice Steger, waarbij ze het orkest leidde vanaf de eerste stoel en tevens als soliste optrad.Ook vertolkte zij vioolconcerten van Bach, Vivaldi en Pisendel met het barokensemble Himmelsburg van Phion.

Buiten de concertzaal zoekt zij verbinding door muziek te brengen op ongebruikelijke plekken – van popfestivals tot asielzoekerscentra – waar zij het transformerende vermogen van muziek deelt met een breed publiek. Zo was zij afgelopen seizoen muzikaal leider van een muziektheatervoorstelling waarbij duizenden kinderen voor het eerst kennismaakten met klassieke muziek, en werd zij zelf diep geraakt tijdens een concert in een AZC, dat zij gaf samen met het Britten Jeugd Orkest.

Naast haar internationale podiumactiviteiten is Carla hoofdvakdocent viool en kamermuziek aan het Conservatorium van Utrecht, waar zij jonge musici begeleidt in het vinden van hun eigen stem.

Carla begon op zesjarige leeftijd met vioolspelen en was vele jaren leerling van Coosje Wijzenbeek. Zij vervolgde haar studie aan het Koninklijk Conservatorium en aan de Juilliard School, waar zij les kreeg van Donald Weilerstein en Itzhak Perlman. Ze is laureate van onder meer het Oskar Back Concours, het Prinses Christina Concours, het Isang Yun Concours in Zuid-Korea, de Juilliard Concerto Competition – die leidde tot haar debuut in Lincoln Center – en zij won tevens de eerste prijs én publieksprijs bij het Tibor Varga Concours in Sion.

Foto: Foppe Schut