Mariet Bogaerts-Tholen
doneerde haar
Bösendorfer-vleugel
‘Muziek is de rode draad in mijn leven. Ik kom uit een gezin van zeven kinderen. Mijn ouders deden er alles aan om ons allemaal naar muziekles te laten gaan. Zelf wilde ik eigenlijk op vioolles, maar omdat mijn zussen net waren gestopt met pianospelen, leek het mijn vader een beter idee daarmee te beginnen.'
‘Ik heb op de opening van de allereerste muziekschool van Nederland, in Geleen, gespeeld. Daarna mocht ik naar het conservatorium. Toch wilde ik liever medicijnen studeren en tropenarts worden. Later werd dat rechten en werkte ik als advocaat op ons eigen advocatenkantoor. De laatste dertien jaar was ik rechter, een heel mooi vak.'
‘“Het instrument heefteen mooiebestemming gekregen”’
'Muziek bleef belangrijk en ik ben altijd blijven spelen. Van een bekende pianiste, Cecile de Grijs, heb ik meer dan dertig jaar les gehad. Ik ging er zó graag naartoe. Omdat mijn man en ik waren gegrepen door de warme, unieke klank van een Bösendorfer zijn we er een in Wenen gaan uitzoeken. Van dat prachtige instrument heb ik zoveel plezier gehad. De laatste jaren kon ik er door reuma niet meer op spelen.
Dus heb ik hem gedoneerd aan Het Muziekinstrumentenfonds. Het instrument heeft een mooie bestemming gekregen. Stichting Strijkkwartetten Ommen e.o. gebruikt de vleugel voor kamermuziekconcerten. Nu kunnen meerdere mensen de Bösendorfer bespelen. Ik ben daar heel gelukkig mee. En ik weet zeker dat mijn man, die vijf jaar geleden is overleden, het met me eens zou zijn.’
Bekijk de Bösendorfer