In 2015, nadat ik al meer dan 10 jaar op mijn vorige instrument had gespeeld, besefte ik eindelijk dat het tijd was om verder te gaan en dat ik dringend behoefte had aan een krachtiger, ‘solistisch’ instrument, vooral omdat mijn belangrijkste professionele bezigheid het spelen van eerste viool in mijn strijkkwartet (Babylon Quartet) is. Veel mensen om me heen hadden instrumenten van Het Muziekinstrumentenfonds, dus besloot ik het ook eens te proberen. Na een selectieprocedure en wat wachten mocht ik een paar instrumenten uitproberen en in eerste instantie schreef ik deze viool van Johannes Franciscus Cuypers (1797) af als ‘niet mijn soort instrument’ (hoewel ik wel inzag dat hij aanzienlijk potentieel had). Maar hoe vaker ik erop speelde, hoe meer het zijn karakter onthulde en uiteindelijk heeft het me volledig overtuigd. Het is krachtig maar niet dreunend, diep maar niet gedempt, karaktervol maar niet koppig.
Mijn relatie met dit instrument is nog maar net begonnen en het zal ongetwijfeld tijd kosten om het volledig te doorgronden, maar ik kijk enorm uit naar mijn toekomst met deze viool. Zonder Het Muziekinstrumentenfonds en het nobele doel waarvoor zij zich inzetten, zou ik mij een instrument van dit kaliber onmogelijk kunnen veroorloven.
