Van insecten

ontleden tot

Dvořák spelen

Waarom past de Bechstein zo goed bij jou?

‘Deze Bechstein-vleugel van Het Muziekinstrumentenfonds heeft vier jaar lang in mijn kamer in Amsterdam gestaan. Het was de eerste vleugel die echt als de mijne voelde, dus ik ben er in die periode erg aan gehecht geraakt. Ik houd van de lichte aanslag van het instrument en het past goed bij het repertoire dat ik speel. Daarnaast is het esthetisch ook een prachtige vleugel met een mooie lessenaar. Die versierde ik altijd met kleine bedeltjes of lintjes. Toen ik terugkeerde naar Amsterdam, voelde het voor mij heel logisch om weer herenigd te worden met de Bechstein.’

Heb je overwogen om een ​​andere vleugel te proberen?

‘Ja, want de Bechstein heeft niet alle toetsen. Het is een vrij oude vleugel, uit 1904. Ik herinner me dat ik Prokofjev aan het studeren was voor mijn bachelorrecital, maar de hoogste noten kon ik niet spelen. Dan tikte ik maar op het hout, alsof ze er wel waren. Ik heb daarom even overwogen om een ​​ander instrument te kiezen, maar ik hecht me erg aan spullen. Ik bewaar bijvoorbeeld ook altijd souvenirs. Door die speciale band met de Bechstein kon ik hem niet zomaar in de steek laten. Hij is altijd trouw aan mijn zijde geweest. Ik ben blij dat ik die beslissing had genomen. Het was namelijk best spannend om terug te keren naar Amsterdam. In een jaar kan veel veranderen, maar het weerzien met de vleugel gaf me een gevoel van stabiliteit.’

Hoe past het instrument bij jouw repertoire?

‘Ik speel over het algemeen een vrij lyrisch repertoire. Ik begeleid bijvoorbeeld graag vocalisten en speel veel met sopranen. Op dit moment heb ik ook een duo met een zangeres. We spelen veel verschillende partijen en ik denk dat deze vleugel heel goed past bij dat romantische, Duitse repertoire. Denk aan Schubert, Brahms en Schumann. We werken momenteel ook aan muziek van Josephine Lang, een romantische componiste. De vleugel past daar ook heel mooi bij. Hij heeft een warme klank. Sommige Steinways vind ik nogal zwaar klinken, maar deze Bechstein is heel zacht.’

Hoe is jouw niveau in de loop der jaren ontwikkeld?

‘Ik denk dat het verschil meer in mijn benadering van muziek zit, omdat ik eigenlijk mijn hele leven al piano speel. Ik herinner me dat ik tegen het einde van mijn bachelor en master door een crisis ging die veel muzikanten herkennen: “Wil ik de rest van mijn leven met muziek doorgaan?” Omdat ik ook psychologie studeerde, twijfelde ik of ik niet een carrière in de psychologie en wetenschap wilde nastreven, of echt fulltime voor muziek zou gaan.

Mijn forensische studie in Londen was als een pauze van het pianospelen voor mij. In dat jaar realiseerde ik me dat ik het pianospelen en het leren van nieuwe stukken echt miste. Dit bevestigde voor mij hoe graag ik muziek maak.

Hoe zag dat jaar in Londen er eigenlijk uit?

‘Ik was bezig met CSI-achtige dingen: misdaadscènes analyseren, insecten ontleden en mijn scriptie schrijven. Tegelijkertijd speelde ik tussendoor gewoon Ravel en Dvořák. Voor mijn scriptieonderzoek werkte ik met vliegen die op een dood lichaam afkomen. Ik liet zulke vliegen eieren leggen op kippen- of eendenlever, waar maden uit groeiden. Vervolgens ging ik ze ontleden en onderzocht ik of ik DNA kon terugvinden in hun darminhoud. En dat kan! Zo kun je zelfs zonder lichaam nog informatie achterhalen over een slachtoffer. Best bizar eigenlijk, hoe nuttig insecten kunnen zijn.’

Hoe verhouden muziek en wetenschap zich tot elkaar in jouw wereld?

‘Het is grappig, want ik dacht altijd: Misschien vind ik wel een manier om al deze dingen met elkaar te verbinden. Ik dacht bijvoorbeeld aan muziektherapie. Maar nu vind ik het juist fijn dat het twee aparte dingen zijn. Voor mij voelt het alsof ik, als ik even rust nodig heb van het ene, naar het andere kan gaan, en andersom. Het haalt ook de druk weg. Ik houd ervan om verschillende rollen te hebben, zowel op het podium als daarbuiten.

Dit jaar focus ik me meer op muziek en ik probeer Nederlands te leren. Dat voelt echt goed, want vorig jaar lag mijn focus meer op forensische wetenschap dan op muziek. Ik denk niet dat ik ze per se hoef te combineren. ik doe gewoon wat goed voelt, en op dit moment voelt muziek het beste.’

Wat zijn je toekomstplannen?

‘Ik richt me nu vooral op muziek. Ik heb weer nieuwe energie gevonden en mijn onzekerheden wat meer achter me gelaten. Ik kijk er enorm naar uit om aan nieuwe projecten te werken. Ik speel bijvoorbeeld vierhandig met pianist Jorian van Nee. We hebben Ravels Boléro gearrangeerd voor piano met extra instrumenten zoals xylofoon, gong, woodblock en melodica. We spelen stukken die je normaal niet met vierhandige piano associeert. Daarnaast heb ik een duo met zangeres Elles Venhuizen. We experimenteren met ons programma, zodat niet alleen de zangeres, maar ook de pianiste in het middelpunt komt te staan.’