De Nicolò Amati barokviool uit 1643, die ik sinds 2018 van Het Muziekinstrumentenfonds in bruikleen heb, is misschien wel een van de mooiste instrumenten die ik ooit in mijn handen heb gehad. Hij heeft die zeldzame kwaliteit die veel van de "oude Italianen" uit de Cremonese bloeiperiode hebben; de aandacht van de luisteraar wordt vooral getrokken door de nobele kwaliteit van de klank, niet zozeer door de luidheid, hoewel hij toch in alle uiterste hoeken van de zaal goed te horen is. Het is een viool om eindeloos verschillende klankschakeringen in te zoeken, en waardoor ik altijd geïnspireerd raak. Ik hoop hier nog heel lang op te mogen spelen!
