Maarten ter
Horst
Twee dagen per week werk ik op kantoor bij Het Muziekinstrumentenfonds. Ik stel facturen op voor bruikleners, verwerk facturen van bijvoorbeeld instrumentbouwers, en beantwoord vragen van musici over de financiële kant van de bruikleen. Hiervoor werk ik met alle collega’s samen, van collectie tot marketing, voor het financiële gedeelte van al onze activiteiten.
‘In muziek vertel ik verhalen,opgebouwd uitcontrasterende emoties’
De rest van de week werk ik als componist. Mijn grote passie is kamermuziek. Mijn eerste en tweede strijkkwartet verschenen op een album, dat je kan luisteren op o.a. Spotify. Ook schreef ik vocale muziek. In muziek vertel ik verhalen, opgebouwd uit contrasterende emoties. Samenwerking met goede musici voor een compositie-opdracht vind ik zeer inspirerend, zoals recentelijk met het Zenith Trio, bestaande uit twee saxofoons en piano.
Toen ik na meerdere omzwervingen uiteindelijk fulltime als componist ging werken, merkte ik dat dat was wat ik ‘in dit leven te doen heb’. Ik miste wel de samenwerking met collega’s. Daarom voelt het waardevol om binnen het warme en fijne team van het fonds, in een bescheiden rol, de ervaring die ik opdeed in muziek, wiskunde, informatica en ondernemerschap in te zetten voor musici die een goed instrument nodig hebben.
Favoriete instrument
Mijn favoriete instrument uit de collectie? De Pleyel-fortepiano! Een vleugel gebouwd in Parijs in 1843, die het fonds in 2024 aankocht en liet restaureren. Chopin verkoos op zijn goede dagen een vergelijkbare Pleyel. Op andere dagen koos hij een instrument van die andere Parijse bouwer, Erard, vanwege het speelgemak, waar het voor Pleyel echt om klank te doen was.
Het instrument is ‘parallelsnarig’, in tegenstelling tot moderne vleugels met kruissnarige bespanning. Die zijn steviger en resonanter. Maar deze Pleyel heeft een zangerigheid en kwetsbaarheid die mij diep raken. Melodieën van Chopin worden ineens nog persoonlijker!
Bijzonder is het dat alle originele onderdelen er nog in zitten. Pianotechnicus Bart Houtgraaf vertelde gepassioneerd hoe die allemaal los zijn gerestaureerd: zelfs de lak op de zangbodem en het leer op de hamerkoppen. Een restauratie niet tot museum-object, maar tot bespeelbaar instrument, waardoor deze klank uit de jaren 1840 nog hoorbaar is.
Bekijk