bouwer

Dominique Peccatte

*1810 , Mirecourt †1874 , Mirecourt

Het stadje Mirecourt was bakermat van de Franse vioolbouw- en strijkstokkenmakerskunst. Al in 1735 werkten er rond de dertig vioolbouwers en strijkstokkenmakers. Dat aantal was opgelopen tot tweehonderd toen Dominique Peccatte er in 1810 geboren werd. Zijn vader was pruikenmaker en zijn moeder huisvrouw. Het gezin was welvarend; de familie Peccatte bezat in de buurt van Mirecourt enkele goed lopende wijngaarden.

In die tijd was het gebruikelijk dat de oudste zoon in de voetsporen van zijn vader trad, maar Dominique niet, hij werd strijkstokkenmaker. Dat lag niet voor de hand, maar toen J.B. Vuillaume in Parijs een atelier voor de bouw van strijkinstrumenten en strijkstokken begon, werd de vijftienjarige Dominique naar hem toegestuurd. Nog niet als strijkstokkenmaker maar als leerling vioolbouwer.

Daar was Dominique’s eerste leermeester Jean Pierre Marie Persoit. Waar deze zijn opleiding genoten had is niet zeker, maar experts vermoeden dat François Lupot en mogelijk François Xavier Tourte zijn leermeesters waren. Zij zien dat zijn strijkstokken van beiden iets weg hadden. Bij Vuillaume was hij sinds 1826 in dienst als strijkstokkenmaker.

Werkplaats(en)

Parijs, 1826-1847

Mirecourt, 1847-1852

Parijs, 1852-1872

Van deze bouwer

Instrument

vioolstrijkstok

Dominique Peccatte Parijs, ±1850

bespeeld door
Carla Leurs

Meer ↓

Levensloop

Vuillaume en Persoit, die zelf ook begonnen waren als vioolbouwer, zagen in de jonge Dominique iemand die meer dan gewoon begaafd was, maar niet over voldoende geduld beschikte voor vioolbouw. Al snel ging Dominique als leerling strijkstokkenmaker verder. Het talent dat Vuillaume bij Dominique zag was zo groot dat hij hem uit militaire dienst vrijkocht; de verplichting dat Dominique lang bij hem zou blijven werken was daarmee betaald. De werkplaats van Vuillaume was een rijke bron van nieuwe ontdekkingen en uitvindingen op het gebied van de vioolbouw. Vuillaume inspireerde en daagde anderen die bij hem werkten graag daartoe uit. Niet zelden streek hij zelf met de eer. Dominique Peccatte zou zo’n zes jaar bij Vuillaume blijven werken. In de loop van de jaren ontstond er een persoonlijke band tussen beide sterke persoonlijkheden, die ook nadat Dominique was vertrokken zou blijven bestaan. Zo zou Vuillaume niet alleen als getuige optreden bij het huwelijk van Dominique Peccatte en Madeleine Pillot, maar was hij ook de peetvader van een van hun dochters.

In 1838 stierf François Lupot. Zijn atelier had een buitengewoon goede naam onder de Parijse musici. Er werkten enkele goede strijkstokkenmakers en het niveau van werken lag er hoog. In dat jaar nam Dominique Peccatte, die toen 28 jaar oud was en al enkele jaren voor hem werkte, het atelier van François Lupot over. Al snel bleek Peccatte een waardig opvolger van hem te zijn; hij nam niet alleen zijn atelier, maar ook een groot deel van de klanten over en vestigde zijn reputatie als een goede, intuïtief werkende strijkstokkenmaker.

Het atelier groeide en Dominique nodigde zijn broer François daarom uit om bij hem te komen werken; nog niet als partner maar als medewerker die de monturen voor Dominique maakte.

De familie Peccatte in Mirecourt was gefortuneerd. Mede daardoor kon Dominique in 1847 terugkeren naar zijn geboorteplaats om daar zijn tijd te besteden aan wat hij naast het maken van strijkstokken het liefst deed: het beheren van de wijngaarden van de familie. Zijn broer François was hem in datzelfde jaar van Parijs naar Mirecourt gevolgd. Zij werkten wel veel samen maar niet mét elkaar; ieder had een eigen atelier. Eind 1851 vertrok François Peccatte naar het atelier waar zijn broer begonnen was; dat van Vuillaume in Parijs.

Een half jaar later, in 1852 verhuisde Dominique van het huis dat hij van zijn ouders in Mirecourt geërfd had eveneens naar Parijs. In een groot pand achter de Hallen dat net in aanbouw was en een nieuw centrum van handel moest worden, begon hij opnieuw een atelier. Ook dit keer met succes. Twintig jaar zou Peccatte daar blijven. Zijn naam werd in het conservatorium met groot respect genoemd.

Het huis in Mirecourt had hij al die tijd aangehouden. Daar keerde hij rond 1872 naar terug om zich dit keer helemaal aan het verbouwen van wijn te wijden. Slechts twee jaar zou hij daar plezier van hebben; in 1874 stierf Dominique Peccatte te midden van zijn wijngaarden.

Werk en invloed

De eerste strijkstokken van Dominique Peccatte lijken in stijl op die van zijn leermeester Jean Pierre Marie Persoit. Bijzonder is dat bij latere bestudering van het werk van Dominique Peccatte geen twee strijkstokken aan elkaar gelijk blijken te zijn geweest. Hij werkte intuïtief en spontaan zonder dat dat ten koste ging van de kwaliteit van zijn strijkstokken. Vooral in zijn begintijd lijken veel van zijn strijkstokken op die van F.X. Tourte. Vrijwel iedere strijkstok speelt goed.

Nadat hij het atelier van François Lupot overgenomen had begon volgens kenners zijn gouden periode. Zijn werk maakt dan een krachtige, zelfverzekerde indruk. Rond 1845 maakt hij strijkstokken die weer meer weg hebben van Leonard Tourte, Joseph René Lafleur en Nicolas. In die tijd maakt hij de meeste strijkstokken met gouden en schildpadmonturen.

Dominique Peccate is een productieve strijkstokkenmaker geweest; sommige strijkstokken maakte hij in één dag. Zijn nalatenschap bestaat uit vele goede tot zeer goede strijkstokken. De meeste stangen zijn rond en bruin-rood van kleur.

Dominique Peccatte heeft strijkstokken gemaakt voor onder andere de gebroeders Gand, François Lupot, Charles-Adolphe Maucotel en Jean Baptiste Vuillaume. Dominique Peccatte wordt gezien als een van de zéér grote strijkstokkenmakers van Frankrijk.