Claude Pierray

Werkplaats in Quartier Latin

Pierrays werkplaats lag aan de Rue des Fossés-Saint-Germain-des-Prés (nu: Rue de l’Ancienne Comédie) een levendige straat in het Quartier Latin van Parijs. Daar waren enkele zeer vermogende families neergestreken die, om hun feesten luister bij te zetten, schilders, musici en dichters hadden aangetrokken. In de loop van de jaren werden zij niet alleen voor de buurt, maar ook voor heel Parijs een bron van vernieuwende ideeën op het gebied van kunst en cultuur.

Al tijdens Claude Pierrays jonge jaren was er jaarlijks een grote markt met straattheater, dierentemmers en poppenspelers waar veel mensen op af kwamen. Kunstenaars konden hun werk tentoonstellen in de abdij van Saint-Germain, die tot een voornaam Europees intellectueel centrum was geworden, waardoor het gebied niet alleen een mondain, maar ook een serieus artistiek karakter kreeg.

Façade van de Comédie-Française

De werkplaats van Claude Pierray zat vrijwel naast het theater van de Comédie-Française dat ook aan de Rue des Fossés-Saint-Germain-des-Prés lag. Toen het prestigieuze Collège des Quatre-Nations er vrijwel naast verrees, werd het gezelschap uit naam van Napoleon verzocht om zich verderop te vestigen, dit om de slechte invloed van de artiesten op de studenten te beperken. Het theater verhuisde naar de Jeu de Paume de l’Étoile.

De Rue des Fossés-Saint-Germain-des-Pres groeide in de loop van Claudes leven uit tot een bekende straat met 52 cafés waarin muziek gemaakt werd, literaire salons gehouden en waarin veel kunstenaars woonden. Claude Pierray bouwde er gamba's en kleine cello’s, aanvankelijk nog voor de artiesten uit de buurt, maar later ook voor musici daarbuiten.

Aan de andere kant van de Seine werkte Jacques Boquay, een vioolbouwer wiens instrumenten een grote gelijkenis vertonen met die van Pierray. Boquays instrumenten waren duurder, maar die van Pierray waren van beter materiaal gemaakt, zorgvuldiger gebouwd en beter afgewerkt. De instrumenten van beide bouwers waren gebaseerd op de modellen van Andrea Amati en afgewerkt met een heldere rood-bruine lak.

Onderzoekers die de instrumenten van Claude Pierray hebben bestudeerd, noemen hem een excellente vakman. Zijn instrumenten waren zo goed, dat ze later soms doorgingen voor Italiaanse.

Contouren van Amati

Claude Pierray bouwde voornamelijk twee modellen gebaseerd op het grote model van Amati. Zijn instrumenten kunnen alleen niet gezien worden als kopieën van deze bouwer, alleen de contouren doen aan die van Amati denken. De manier van bouwen wijkt volledig af van de Cremonese werkwijze. Het hout dat Claude Pierray gebruikte was meestal niet mooi gevlamd, maar wel erg goed van kwaliteit.

Aan het begin van de achttiende eeuw werden de instrumenten van Claude Pierray in Engeland erg gewaardeerd en veel gevraagd. In de collectie van Clerkenwell zat een ‘Claude Pierray’ die in de catalogus beschreven stond als ‘een bijzonder mooie viool, even goed als een viool uit Cremona.’

Er zijn drie verschillende etiketten van hem bekend, een gedrukte versie:

Claude Pierray / rue des Fossés Saint Germain des Prez a Paris / 1714

Een gedrukte versie met een versierde rand: Claude Pierray / 171. ,

en een handgeschreven etiket; Claude Pierray / 1737

Bronnen

Lazare F. et E., 1855, Dictionnaire administratif et historique des rues et monuments de Paris. Paris, Bureau de la Revue Municipale.

Histoire de Paris rue par rue, maison par maison, 1875

Vannes R. 1975, Dictionnaire Universel des Luthiers.

Hunt J., Jurors of the Guild of Musical Instrument Makers of Paris, NY

Jacquot A., 1912, La Lutherie Lorraine et Française, Paris,

Tarizio, Cozio archive, bezocht 2023.