Matches van
Hoogeveen tot
Schin op Geul
Bij het ophalen van een prachtig Yamaha-keyboard vertelde de schenker dat zijn moeder had geprobeerd piano te gaan spelen. Ze speelde weinig en het heeft niet tot een nieuwe hobby geleid. Het instrument stond speelkaar: pedaal, statief en een mooie draadloze koptelefoon kregen we erbij. Liefdevol en zorgzaam werd het instrument mee de auto ingedragen. Een gitaar, ook in de auto, kwam uit Amsterdam, met de gedachte anderen veel speelplezier te brengen. Voor de zekerheid was er ook een lesmethode bijgevoegd.
Op naar Hoogeveen
In Hoogeveen werd al reikhalzend uitgekeken naar de komst van de instrumenten. De week ervoor was er een feestavond geweest waarbij een gitaar was geleend van iemand uit de buurt, dat had tot veel gezelligheid geleid. Het smaakte naar meer, dus de instrumenten waren zeer welkom.
De gitaar werd meteen uitgepakt en bespeeld, met een glimlach van oor tot oor gingen de vingers op zoek naar de juiste grepen. Een nog beginnende gitariste dolgelukkig gemaakt!
Het keyboard moest nog even wachten op een geschikte plek. De pianiste had vijf jaar les gehad, haar vader speelde ook en inmiddels is het keyboard volop in gebruik.
Op naar Kampen
Een Darbuka (een vaastrommel die veel bespeeld wordt in Noord-Afrika en het Midden-Oosten) vond een dankbaar en luidruchtig onthaal in Kampen. De 27-jarige Saïd uit Syrië ging er, omringd door zijn vrienden, onmiddellijk op los. Hij mag helaas niet herkenbaar op de foto, maar het plezier spatte ervan af.
Wat ingetogen, maar niet minder gelukkig was Mark, 17 jaar en een aankomende singer-songwriter uit de grensregio met Belarus. Met een mooie digitale piano kan hij op zijn eigen kamer rustig schaven aan zijn repertoire en daarmee hopelijk de beelden en indrukken van de oorlog verwerken. Zijn ontroerend filmpje voor de schenker van deze piano zegt meer, veel meer dan onze onbeholpen woorden…
Op naar Schin op Geul
En dan Zakhar: 10 jaar, zijn rechterarm blauw, omdat hij de dag daarvoor over een beek was gesprongen, hetgeen niet helemaal gelukt was… Hij verblijft met zijn moeder in een hotel in Schin op Geul. Eerst was er wat ongemak en gêne om zomaar zonder tegenprestatie een prachtige accordeon in ontvangst te nemen. Maar toen hij het instrument op schoot had, was er geen sprake meer van ongemak en klonk er ondanks de blessure een zeer acceptabele versie van "Sous le ciel de Paris".
En ook hier was de glimlach onbetaalbaar! Zakhar heeft al een docent in de omgeving gevonden en zijn moeder ziet erop toe dat hij studeert (en voortaan alleen over smalle sloten springt?).
Deze tekst is een coproductie met Yolanda Vosters (NTR)
Meer informatie?
U leest meer over deze noodhulpactie van Het Muziekinstrumentenfonds op deze pagina. Daar leest u hoe u ons kunt helpen aan instrumenten voor vluchtelingen of het doneren van een geldbedrag. Veel dank!
Dit project wordt gesteund door:
