In memoriam:

Cyril van Lennep

Cyril stond aan de wieg van Het Muziekinstrumentenfonds. Hij was er al heel snel bij toen Pieter Moerenhout in 1988 de Stichting Nationaal Muziekinstrumenten Fonds oprichtte. Naast voorzitter Theo Olof werd Cyril de eerste vicevoorzitter. Toen hij jaren later het bestuur moest verlaten (noodgedwongen, want zijn termijnen zaten er op), wilde het fonds Cyril niet kwijt en Cyril het fonds niet! Vliegensvlug werd hem daarom het lidmaatschap van de Instrumentencommissie aangeboden, een commissie die in sommige opzichten nog belangrijker voor Het Muziekinstrumentenfonds is dan het bestuur. Nadat Cyril daar jarenlang zijn tijd en energie aan gegeven had, bereikte hij ook in deze groep zijn maximale zittingsduur. L’histoire se répète!

Nog voordat hij als lid van deze commissie zijn laatste stap over de drempel van het kantoor had gezet, werd hem de vraag gesteld of hij lid wilde worden van de Raad van Advies. Gelukkig voor het fonds stemde Cyril daar opnieuw mee in. Bijkomend voordeel van het lidmaatschap van deze Raad was het feit dat dit niet aan termijnen gebonden was en hij dus tot het einde van zijn leven verbonden zou kunnen blijven aan het fonds. En zo geschiedde. Waarmee Cyril zich dus vanaf de oprichting tot nu actief heeft bemoeid met het fonds. Achtentwintig jaar lang. Want Het Muziekinstrumentenfonds was hem dierbaar, net zoals Cyril dierbaar was voor de mensen bij het fonds.

De verdiensten van een persoon voor een instelling zijn echter niet alleen af te lezen aan het aantal jaren die besteed zijn. Het gaat ook en vooral op de manier waarop iemand zich inzet. Om hoe hij het doet. Om wat voor mens die persoon eigenlijk is. Essentieel voor Cyril en zijn relatie met Het Muziekinstrumentenfonds was uiteraard het feit dat Cyril dol was op muziek. Hij speelde zelf op zijn prachtige Bechstein vleugel en hij luisterde graag naar anderen die muziek maakten, live in de concertzaal. Het jaarlijkse Presentatieconcert sloeg hij onder geen beding over. Zelfs vorig najaar, toen het concertbezoek eigenlijk niet meer ging, moest en zou hij daar in Delft bij aanwezig zijn. Dat was belangrijk voor hem – en niet alleen voor hem, ook voor het team, die hem als een eregast behandelden en zorgden dat hij zich welkom voelde.

Cyril hield niet alleen van muziek – hij was ook dol op mensen. Geen wonder dat hij zich dus wilde inzetten om het mensen mogelijk te maken muziek te spelen. Op de voor hen allerbeste wijze. Als er in die 28 jaar bij Het Muziekinstrumentenfonds ooit eens iets dreigde te gebeuren wat niet in het belang van de musicus in kwestie was, vocht hij als een leeuw voor hem. Overigens deed hij dat altijd in de stijl van de man die hem zo kenmerkte, ‘every inch a gentleman’. Hij hechtte aan rechtvaardigheid, openheid en respect. In het zeldzame geval dat de ander deze voor hem zo essentiële waarden niet deelde, kon hij erg gekwetst worden. Cyril geloofde in het goede en in de respectvolle manier waarop het goede bereikt zou kunnen worden.

Muziek en mensen waren Cyrils eten en drinken. Vandaar dat hij zich meer dan een kwart eeuw met zijn hele ziel en zaligheid heeft ingezet voor Het Muziekinstrumentenfonds. Combineer die hartstocht en passie van hem met een enorme kennis van muziek, musici en instrumenten, en voeg daar zijn wijze, innemende en liefdevolle karakter bij en het zal duidelijk zijn waarom het fonds nooit afscheid heeft willen nemen van Cyril. En Cyril gelukkig ook nooit van ons.

Dat afscheid nemen moet nu wel. Aan deze hartstochtelijke en bijzondere relatie tussen Cyril en Het Muziekinstrumentenfonds komt nu een einde. Maar verdwijnen zal hij nooit. Cyril leeft voort in zijn Bechstein-vleugel die hij het fonds heeft nagelaten en die in onze collectie zal worden opgenomen. Maar vooral leeft hij voort in onze harten. Om de tijd die hij aan ons gegeven heeft. Om de woorden die hij gezegd heeft. Om de dingen die hij voor ons gedaan heeft. Kortom, om de mens die hij was.

Dit wil ik graag nu hardop zeggen: los van alles wat hij voor het fonds en dus voor zoveel musici gedaan heeft: wat was Cyril een fijne man! Wat was hij een mooi mens. Wat was het een feest om met hem te mogen zijn. Door zijn aanwezigheid werd de dag mooier. Zijn lieve vrouw Marga heeft met volle teugen van hem genoten – en hij van haar. En iedereen bij het fonds heeft van Cyril genoten.

Cyril was een liefdevol mens. Hij was vol van liefde voor mensen en muziek. Zo zullen wij hem ons herinneren. Het Muziekinstrumentenfonds maakt een diepe buiging voor hem.

Rede uitgesproken door Marcel Schopman op de crematie van Cyril van Lennep, 30 augustus 2016