Bij het overlijden
van Wim Dik,
erevoorzitter
Ik ontmoet Wim voor het eerst in een hotel in Nieuwegein, in 2003, bij mijn sollicitatie als directeur van Het Muziekinstrumentenfonds. Ik zie hem zitten, door een glazen wand, en zie een bekende Nederlander. Een lichte paniek maakt zich van mij meester, want is dat niet die man die een aantal jaren daarvoor de PTT heeft laten verzelfstandigen? Die een hele hoop andere publieke functies heeft bekleed? En die bepaald niet als een gemakkelijke man te boek staat? Moet ik met hem een gesprek voeren? En misschien met hem gaan werken? Wil ik dat wel?
Het klikt vanaf het eerste moment tussen Wim en mij. In Wim herken ik al snel iemand met passie en hartstocht. Hij is in 2001 voorzitter van Het Muziekinstrumentenfonds geworden. Toen kwamen Koos Andriessen en Wim Dik, beiden op dat moment ex-bewindslieden, elkaar tegen in Den Haag. Andriessen was al jaren voorzitter van Het Muziekinstrumentenfonds en hij zocht naar een opvolger. Hij kende de passie van Wim voor muziek, want Wim was een fanatieke en talentvolle drummer. Bij het voorbijgaan op de trap in het ministerie vraagt hij Wim of hij interesse heeft in deze functie. Wim hapt toe en daarmee begint een uiterst belangrijke periode voor Het Muziekinstrumentenfonds.
Het Muziekinstrumentenfonds functioneert op het moment van Wims aantreden niet optimaal. Eigenlijk staat het fonds nog in de kinderschoenen. Onder zijn leiding veranderen de zaken snel. Wim staat professionalisering en groei voor. Dat zijn overigens geen doelen op zich. De echte drijfveren van Wim zijn hele andere: dat zijn zijn grote liefde voor muziek en zijn wens om mensen te helpen verder te komen in de maatschappij. En dan met name jonge mensen. Daar wil hij zich vol voor inzetten. Ik mag, nadat ik door het sollicitatiegesprek gekomen ben, hem daarbij helpen. En met hem en mij zetten een klein aantal medewerkers hun schouders eronder om dit voor elkaar te krijgen. Het wordt, samen met en onder leiding van Wim, een echt team. Dat nog eens ondersteund wordt door een uiterst deskundig bestuur.
De jaren met Wim worden een succes voor Het Muziekinstrumentenfonds. Het fonds groeit en bloeit in de jaren van zijn voorzitterschap. Dat is in hoge mate te danken aan de manier waarop Wim het fonds leidt. Hij heeft een groot vertrouwen in de mensen op de Annenstraat en is een leider die het aandurft mensen kansen te geven door hen zelf te laten doen en beslissen. Optimale vrijheid voor Het Muziekinstrumentenfonds dus. Maar bij die vrijheid komt ook een enorme betrokkenheid van zijn kant. Zijn lieve vrouw Alice zorgt er voor dat hij altijd onmiddellijk geïnformeerd wordt als hij zelf met een van zijn talloze andere klussen bezig is. Wim is er altijd als je hem nodig hebt. Bemoeien zit niet in zijn aard, maar hulp bieden wel. Heb je een vraag of probleem, dan laat hij alles voor je vallen. Onmiddellijk en onvoorwaardelijk. En hij is er altijd als er iets is – een concert, een presentatie, een bijeenkomst. Als het moet, klimt hij dan – letterlijk – op een tafel om zijn woord te verkondigen. Ik kan me niet herinneren dat hij al die jaren ooit verstek heeft laten gaan. Wim draagt zijn mensen op handen – en zijn mensen dragen Wim op handen.
Het Muziekinstrumentenfonds zit bij Wim in zijn hart. Niemand is alleen maar lief en aardig, en Wim dus ook niet. Hij kan domheid of onredelijkheid met scherpheid bestrijden. Maar hij is dol op de medewerkers van Het Muziekinstrumentenfonds. Soms belt Wim naar het fonds, alleen maar om weer even te merken hoe deskundig, enthousiast en aardig de mensen op kantoor zijn. Wat hij me vervolgens dan altijd weer even laat weten: "ik belde laatst met je collega’s: wat een waanzinnig team, daar op de Annenstraat". Wim is niet alleen een uiterst deskundig, energiek en inspirerend voorzitter, hij is ook een heel warm mens. Hij kan enorm genieten van samen iets voor elkaar krijgen. En daarin slaagt hij heel vaak, in al die jaren.
Wim heeft een verleden als leider van onder meer Unox, Unilever, en PTT/KPN achter de rug en is staatssecretaris en hoogleraar geweest. Maar naast deze gigaklussen vindt hij Het Muziekinstrumentenfonds even belangrijk. Bij zijn afscheid van het fonds deelt hij me mede dat hij bedrijven met duizenden werknemers heeft geleid en het fonds ongetwijfeld de allerkleinste club was die hij ooit voorzat. "Maar eigenlijk was Het Muziekinstrumentenfonds de allerleukste!"
In 2015 wil Wim helemaal niet weg bij het fonds. En niemand van Het Muziekinstrumentenfonds wil dat Wim weggaat. Maar volgens de statuten kan Wim, vanwege zijn leeftijd, niet langer blijven. Meer dan terecht wordt hij bij zijn afscheid benoemd tot erevoorzitter van het fonds. En van het geld dat geschonken wordt door donateurs kan Het Muziekinstrumentenfonds de "Wim Dik-cello" aankopen, een nieuwe cello gebouwd door Gudrun Kremeier. Wim vindt het, net als Het Muziekinstrumentenfonds zelf, belangrijk de Nederlandse vioolbouw te ondersteunen en de aanschaf van deze cello is daar het levende bewijs van.
Wim is nu gestorven. Terugkijkend op de jaren met hem, denk ik aan een periode die ongelofelijk veel betekend heeft voor Het Muziekinstrumentenfonds. Voor de musici van het fonds. Voor de medewerkers van het fonds. Maar ik denk ook aan een man, waarvan ik eerst heel even schrok bij mijn eerste ontmoeting. Een man die daarna gedurende de jaren van onze samenwerking voor mij van rol veranderde. Langzaam groeide bij mij het besef dat er meer was tussen ons. Dat duurt soms even, zeker als het over je leidinggevende gaat. Dan is er vaak niet zoveel ruimte om anders te gaan denken over elkaar. Maar hij was zo’n bijzondere man, die op zo’n liefdevolle wijze leiding gaf. Hij was eerst mijn voorzitter. Hij was mijn baas. En opeens realiseerde ik me dat hij al lang mijn vriend was geworden.
Het Muziekinstrumentenfonds heeft een vriend verloren. Ik heb een vriend verloren.