van roofkunst, kortom. Toen dat besef eenmaal was ingedaald, besloot de man alles op alles te zetten om de oor- spronkelijke eigenaar terug te vinden, zodat deze op enige wijze gecompen- seerd kon worden. Deze zoektocht duurde enkele jaren, maar leverde niets op. Omdat hij door de gedachte aan roofkunst in toenemende mate gekweld werd, besloot hij, om in het reine te komen met zichzelf, het instrument aan ons te schenken. Zijn wens daarbij was om, als dat enigszins mogelijk was, het instrument bij voorkeur aan iemand uit of rondom de Joodse gemeenschap ter beschikking te stellen. Ook voor deze wens konden we, gezien de bijzondere historie van het instrument, volledig begrip opbrengen. Verhalen Bovenstaande verhalen zijn uitzonder- lijke geschiedenissen, die op iedereen bij het NMF diepe indruk maakten. Maar ook de ‘gewone’ schenkingen en nalatenschappen zijn vaak emoti- onele gebeurtenissen. Heel veel van de ongeveer zestig vleugels die het NMF in de collectie heeft, zijn door particulieren aan ons geschonken. En bijna altijd komen bij zo’n schenking de verhalen over vaders en moeders naar boven, die met grote regelmaat muziek maakten, soms samen met de kinderen, soms met de kinderen spelend onder het instrument. Herinneringen over het gezinsleven van vroeger zijn onlosma- kelijk verbonden met deze instrumen- ten. Viool in een doodskist Nello Weiss, violist en aanvoerder van het beroemde zigeunerorkest Tata Mirando, overleed begin februari 2018. Hij werd in Arnhem begraven, op zijn eigen verzoek samen met zijn viool en zijn strijkstok. Het is misschien wel het ultieme bewijs van de band die een musicus met zijn instrument kan hebben. Zoveel waarde te hechten aan je instrument dat het met je mee moet op de langste en verste reis die je ooit gaat maken. Dat je zelfs na je dood geen afscheid van je instrument kunt nemen. Als u zelf muziek hebt ge- maakt, herkent u dat gevoel misschien wel. Je instrument wordt een verleng- stuk van je lichaam, een deel van je leven. Het is het medium waarmee je je diepste gevoelens kunt uiten. In dat licht bezien, valt het te begrijpen dat het idee afstand te moeten doen van je instrument velen zwaar valt. Afstand Het staat iedereen natuurlijk vrij met zijn instrument te doen wat hij wil. Maar wij zijn uiteraard ongelooflijk blij met al diegenen die afstand kunnen en willen nemen van hun dierbare bezit. Bij leven of dood. Die met ons musici willen helpen door hun viool, vleugel, strijkstok, harp, of welk ander instru- ment ook, door te geven. En er op die manier voor te zorgen dat een nieuwe generatie de mogelijkheid krijgt met een goed instrument op te groeien. De vioolkist is vaak een plek om persoonlijke, dierbare dingen in te bewaren, zoals foto’s en kaartjes die van emotionele waarde zijn. FOTO NMF 83 83