BEGUNSTIGERS “Honderdzestig jaar oud is ‘mijn’ Silvestre dit jaar. Ik kan het niet laten om hem hier nog heel even ‘mijn’ viool te noemen. Want schrijven over de Silvestre is schrijven over een belangrijk deel van mijn leven. Ik was tien jaar toen ik vioolles kreeg, tot mijn geluk van een heel bijzondere vrouw, mevrouw Willebeek Le Mair-Muntz. Mevrouw Willebeek was vol toewijding, altijd bezig na te denken over haar leerlingen. Dat ging niet alleen over de beste vingerzetting, maar ook over instrumenten en strijkstokken. Toen ik veertien jaar was had ze een instrument voor me gevonden waar ik op mocht spelen: de Silvestre, het instrument waarvan ze vond dat dat bij mij en mijn talent paste. Pas later, na haar overlijden, heb ik begrepen dat zij altijd een breder talent in me heeft gezien, dus vanaf het begin heeft ge­ weten dat ik nooit alleen maar violist zou worden. Toch schonk ze me de viool. Dankzij dit instrument ben ik toegelaten op het conservatori­ um en heb ik mij als musicus kunnen ontwikkelen. Stravinsky, Brahms, Bach: alles klonk goed op mijn Silvestre. Zo heb ik bij­ voorbeeld de muziek van Purcell en John Dowland ontdekt. De viool heeft me met ongelofelijk veel muziek in aanraking ge­ bracht, én ik heb heel veel geleerd over het musiceren, solo, in ensembles, in orkesten. Toch ben ik met de muziek een andere kant opgegaan, en is de viool niet mijn hoofdrichting gebleven. SCHENKER VAN EEN INSTRUMENT MARIA KUSTER 71 jaar Rotterdam 2018 is ook om een andere reden een gedenkwaardig jaar: het is tien jaar geleden dat ik het NMF belde met de vraag of zij geïnteresseerd waren in de Silvestre. En zo gebeurde het dat Frits Schutte naar Rotterdam kwam om kennis te ma­ ken en een en ander te bespreken. Dat was een bijzondere ontmoeting, open, liefdevol, met als resultaat dat Frits met de Silvestre weer terug naar Amsterdam ging. De vanzelf­ sprekendheid van onze ontmoeting was een afspiegeling van mijn besluit om de viool aan het NMF te schenken, helder en zonder enige reserve. Ik zag het ook als een eerbetoon aan mevrouw Willebeek die hem ooit aan mij schonk. Ik had echt het gevoel: zo hoort het en niet anders. Behalve het instrument gaf ze mij ook de verantwoordelijkheid die daarbij hoorde: de taak om er goed voor te zorgen. Daarmee heeft ze me ook een stuk vertrouwen meegegeven. Dat vertrouwen kon ik nu doorgeven. Mooie besluiten herken je, je hebt ze bijna onbewust al geno­ men. Noem het intuïtie, anders benoemen mag ook. Ze klin­ ken als een fantastisch zuiver akkoord. Je doet het zelf, maar het overkomt je ook. Dit besluit over mijn viool was er zo een. Het heeft me zeer gelukkig gemaakt.” “ Dat vertrouwen kon ik nu doorgeven” FOTO SJAAK RAMAKERS 70