sinds een val van de trap vijf jaar gele­ den haar linkerschouder verbrijzelde. ‘Ik rende naar beneden, en bleef met mijn broekspijp ergens achter haken. Mijn laatste gedachte was: vliegen is best wel leuk. Ik kwam bij bewustzijn in de ambulance, geheel ingesnoerd, omdat ze vreesden voor een gebroken nek. Er kwam een enorme angst in me naar boven. Ik ben claustrofobisch en voelde me opgesloten. Om die paniek te beteugelen, speelde ik in gedachten de inleiding van het langzame deel uit Ravels Pianoconcert af, met achter de vleugel Arturo Benedetti Michelangeli. Daar had ik die ochtend ademloos naar zitten luisteren. Het hielp. Wanneer er iets vreselijks gebeurde, was muziek altijd mijn reddingsboei.’ Door het ongeluk kan ze haar linkerarm niet meer draaien. ‘Anders zou ik nog gewoon elke ochtend beginnen met de sonates en partitas van Bach’, zegt ze. ‘Niets houdt een mens geestelijk zo gezond als dagelijks Bach spelen.’ Het afscheid van de Amati valt haar daarom zwaar. ‘Mijn liefde voor dat instrument is groot, de muziek gunde ons samen soms een blik in het oneindige. Maar hij moet blijven spelen. Dat vind ik belang­ rijker dan mijn gehechtheid aan hem.’ Lucy van Dael gaf haar viool begin 2017 aan het NMF in bruikleen. Het NMF vond in de veelzijdige en succes­ volle (barok)violiste Cecilia Bernardini een zeer geschikte kandidaat. Cecilia heeft ruim tien jaar de Santo Serafin bespeeld. Vanaf februari 2018 is zij de gelukkige bespeler van de Amati. “De viool is zonder twijfel een van de mooiste instrumenten die ik ooit in mijn handen heb gehad,” vertelt ze. “Meteen de eerste keer wist ik al: dit is een viool met zoveel rijkdom, zoveel ge­ laagdheid. Dit is een viool die zich niet laat dwingen, maar waarnaar je goed moet luisteren om er alles uit te kunnen halen. Een soort leermeester dus. In die ontdekkings­ tocht heb ik ontzettend veel zin. En ik vind het natuurlijk een grote eer dat ik het instrument van Lucy van Dael, een grote inspirator en lerares voor mij, mag bespelen.” Lucy van Dael Lucy van Dael (1946) groeide op in een muzikaal gezin. Haar grootvader was pianist. Sinds ze, vijf jaar oud, werd meegenomen naar een strijkkwartet ging haar hart uit naar de viool. Ze studeerde af aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Op haar negentiende werd ze het jongste lid van het Nederlands Kamerorkest van Szymon Goldberg. Daarna stortte ze zich op de oude muziek. Van Dael werkte samen met andere pioniers als het echtpaar Gustav en Marie Leonhardt, Ton Koopman, Frans Brüggen en de Belgische broers Kuijken. Het enige continent waar ze geen les gaf, is Antarctica. FOTO LINELLE DEUNK 68