Onlangs ben ik een hele goede vriendin verlo­ ren. Ze had een vol leven achter zich, maar wilde eigenlijk nog niet dood. Ze was de moeder van één van mijn beste vriendinnen, die ik sinds mijn geboorte kende. Het was heel verdrietig, maar we hebben afscheid van elkaar kunnen nemen. Voor iedereen stond ze klaar, maar ze had tege­ lijkertijd haar eigen volle leven. Ze was amateur- blokfluitspeelster, violiste, ze kon hard lachen en maakte veel tegenslagen mee, maar was niet verbitterd. Haar naderende dood heeft mijn ogen geopend: ik wil de wereld ook naasten­ liefde, vrolijkheid en mooie muziek doorgeven. En ik zou iedereen de verwondering willen laten voelen die ik vaak heb, over het mysterie van de aarde, de mens en de muziek. De pracht van een boom in het bos, een landschap dat mach­ tig is. Het ligt er gewoon om door ons ontdekt te worden. Materiële zaken blijken bij mij steeds onderge­ schikter te worden aan die van het hoofd en de zintuigen. Wat een rijkdom dat er van die prach­ tige muziek is geschreven, al eeuwen geleden. Een wonder dat Schubert na zoveel jaar nog steeds prachtig wordt gevonden, dat eeuwen­ oude bomen elk seizoen nog nieuwe knoppen krijgen, dat de zon nog steeds elke dag opkomt ondanks luchtvervuiling en oorlogen. Ik wens iedereen een onderdompeling in het Strijkkwintet in C met twee celli van Schubert toe, lopend door een oerbos in een jaargetijde naar keuze, de geur van het bos opsnuivend, met aan iedere arm een geliefde, gevolgd door een stoet van geliefde familie en vrienden, onderwijl toch ook de kwetterende vogeltjes horend, op weg naar… Hé, het lijkt net het ­ NMF Kamermuziekfestival bij Natuurmonumenten! Wat een rijkdom! IEFKE WANG assistent collectiebeheer “Ik wil de wereld naastenliefde, vrolijkheid en mooie muziek doorgeven.” Violiste Iefke repeteert met haar The Klezmer Society, voorheen Shtetl band Amsterdam FOTO GEERT DE JONG /CHEESEWORKS 63