woud, het knisperen van de bladeren onder je voeten. Klassieke muziek ver­ klankt voor mij heimwee. Niet in de zin van een schrijnend gemis, maar meer het gevoel van weemoed, wanneer je ergens ver weg bent en even aan thuis wilt denken. Als ik bij mijn ouders logeer en ik ontwaak in de ochtend, dan is het eerste wat tot me doordringt het geluid van Radio 4. Daarmee groeide ik op. Klassieke muziek is het ultieme thuisge­ voel.’ Als ze er met haar vader op uittrekt, dan zet ze de radio aan, en bevraagt hem over zijn favoriete werken en componis­ ten. ‘Die schrijf ik dan op en daar maak ik een playlist van.’ Op die lijst moet in elk geval Ein ­deutsches Requiem van Johannes Brahms, zegt vader Dessing. ‘Begin dit jaar zat ik op zaterdagmiddag een boek te lezen, toen uit de radio dat werk weerklonk. Plotseling overviel de ontroering me. Ik zou willen dat het me vaker gebeurde. De muziek tilde me op. Bernard Haitink dirigeerde het Radio Filharmonisch Orkest en het Groot Omroepkoor. En ik herinnerde me dat we een deel daarvan draaiden bij de begrafenis van mijn zus. “Selig sind, die da Leid tragen.” De zondag erna konden we na Podium Witteman, op internet datzelfde concert nog een keer zien.’ ‘Wat dagen later gingen Floortje en ik kijken bij de ijszeilers uit Monnicken­ dam. Onderweg spraken we erover. “Heb je nou niet het jammere idee dat het al zo voorbij aan het gaan is?” vroeg ze. “Vind je het niet een droevige gedachte dat je al zo oud bent?” Nee, stelde ik bij mezelf vast. Het lijkt wel alsof het bestaan zorgelozer wordt. Ik koester de beste herinneringen aan al die jaren dat ik met Marianne samen ben. We hebben plakboeken vol vanaf onze beginjaren. Er staan er wel zo’n honderd boven. We leven blijmoedig van de dag in de dag, al waren er het afgelopen jaar zo’n tien begrafenissen. De dood klopt onvermijdelijk aan de deur. Niettemin lukt het ons nog altijd te genieten van alle schoonheid die het bestaan biedt. En muziek is daar één van: een concert van Amsterdam Sinfo­ nietta, een cd, de radio of Marianne die piano speelt.’ Floortje showt met trots haar Gouden Televizier-Ring naast haar ouders. 21 Chris Dessing Chris Dessing (1929) is zoon van een voormalig kapelaan, die zijn ambt verliet voor de liefde. Zijn ouders richtten een typ- en stencilbureau op, dat hij na de vroege dood van zijn vader - halfweg de jaren vijftig - met zijn zus overnam. Het bedrijf groeide uit tot drukkerij. Vlak voor de eeuwwisseling werd het verkocht. Daarna werd Dessing vrijwilliger bij onder meer Amsterdam Sinfonietta en het Nationaal Muziekinstrumenten Fonds. Hij trouwde in 1964 met pianolerares Marianne Dessing. Het echtpaar kreeg een zoon en drie dochters, onder wie Floortje. Floortje Dessing Floortje Dessing (1970) begon haar loopbaan bij de radio als diskjockey. In 1995 begon ze met het maken van haar eerste reisprogramma’s op televisie. Ze schreef er ook boeken over. Voor het programma Floortje naar het einde van de wereld, waarin ze westerlingen bezoekt die zich terugtrekken in afgelegen streken, kreeg ze twee jaar geleden de Gouden Televizier-Ring. FOTO ANP 21