Van de mensen om mij heen hoorde ik dat hij een rugzakje had. Meerdere mensen hadden na de eerste kennis- making de boot afgehouden. Toch, die zwoele stem gecombineerd met zijn vurige uiterlijk… Omdat ik niet single door het leven wilde, was de keuze snel gemaakt. Wij zouden het samen gaan proberen.  Maar zoals in iedere relatie kwamen na de eerste verliefdheid toch ook de irritaties. Altijd maar weer klagen als het weer hem niet aanstond. En die afkeer van vliegen was ook een pro- bleem, want we vlogen samen de hele wereld over. Vooral Siberië, daar had hij echt een hekel aan. En als je denkt dat we dan gezellig samen tijdens die prachtige buitenconcerten zaten… niet dus… meneer verkondigde keer op keer met hese stem niet mee te willen doen. Maar ja, aan de andere kant waren we een goed duo. We konden steeds meer de diepte in en we tackel- den de grootste technische uitdagin- gen. Steeds vaker werden we om onze prachtige stem geprezen; we konden niet alleen samen muziek maken, maar ook echt spreken. En daarbij deelde ik met hem mijn allerdiepste geheimen.  Nee, ik heb het niet over mijn partner, ik heb het over de prachtige viool die ik nu al meer dan een decennium bespeel. Ik ken hem van binnen en van buiten, ik weet wat hij nodig heeft en wanneer hij met rust gelaten moet worden. Ik ben verknocht aan deze viool en zou niet weten wat ik zonder moet; het is mijn stem. Toch ontstaat er steeds meer een verlangen naar iets anders. Een andere kleur, een ander timbre.  Mijn beeld van wat ik wil vertellen, de kleurschakeringen, zijn aan het ver- anderen. En dat lukt me nu niet met ‘Wolf’. Vergelijk het met een schilder waarbij een transitie naar een andere periode plaatsvindt en zodoende naar andere kleuren gezocht worden. Aan de andere kant heb ik het schrikbeeld van de violist die voordat hij zijn nieu- we stem had gevonden, zijn Amati verkocht. Hij is twintig jaar later nog steeds op zoek.  Misschien is dat ook wel de kern van het verhaal. De perfecte relatie bestaat niet - het is een dynamiek waarin je steeds weer de balans moet vinden tussen de liefde, de inspiratie, de sa- menwerking en de irritaties. En geef je dat wat goed is op voor iets waarvan je bij lange na niet weet wat het je gaat brengen? Voor nu ben ik even aan het daten met een nobele Italiaan, maar wat hou ik van mijn zwoele, vurige, onberekenbare Wolfje. CARLA LEURS VIOLISTE 1 Lastige Lupot Kort na het overlijden van zijn echtgenote, besloot dirigent Anton Kersjes alle instrumenten en strijk- stokken uit haar nalatenschap te schenken aan het NMF. De collectie bestaat uit een viertal violen, een cello, tien strijkstokken en een vleugel. De Lupot-vi- ool (Parijs, 1808) is het ‘topstuk’ uit de collectie. De viool heeft een krachtig, onmiskenbaar eigen karak- ter. Carla noemt de viool liefkozend haar ‘wolfje’. Met een knipoog naar het Italiaanse ‘Lupo’ (=wolf), maar vooral ook omdat de viool iets onstuimigs heeft dat haar juist erg aanspreekt. Bovendien heeft de viool last van een ‘wolf’ (een lastig bespeelbare noot) op de G-snaar. Carla is concertmeester van het Orkest van het Oosten, waarmee ze te zien was in het tv-programma Maestro. Sinds 2006 bespeelt ze de Lupot-viool van het NMF. 10 FOTO DINGENA MOL