68 68 Het leven zelf Geen van beide ouders speelt een instrument en volgens Dirard heeft Aidan daar misschien wel geluk mee: ‘Aidan speelt omdat hij dat zelf graag wil. Wij gaan niet naast de piano zitten om te kijken of de noten kloppen. Bovendien maakt dat mij niks uit.’ Dirard wil zijn zoon vooral begeleiden bij het leven zelf, buiten de muziek. ‘Zijn moeder en ik proberen te zorgen voor een zo normaal mogelijk gezinsleven. En we geven onze beide kinderen mee dat voor succes een flinke dosis geluk, talent en hard werken nodig is.’ Mila Dirard en Aidans moeder delen de verantwoordelijkheid voor het talentvanhunzoonmetdocenteMilaBaslawskaja.‘Milaiseenbaken van rust voor Aidan. We zijn gezegend met haar betrokkenheid als musicus. Wij overleggen alles met haar, zij voelt als familie.’ Voor een 15-jarige met zo’n talent is deze brede begeleiding volgens Dirard belangrijk: ‘Als je steeds over het paard getild wordt, krijg je het moeilijk. Je hebt nuchtere ouders nodig, en een docent met relativeringsvermogen.’ Dirard gelooft dat ze het goed doen met elkaar: ‘Aidan is een lieve, sociale jongen, met een fijne vriendengroep. Hij is volledig op zijn plek op het conservatorium. Als ik van collega’s verhalen hoor over hun kinderen, dan herken ik in hem gelukkig een gewone 15-jarige!’ Loskomen Toch vraagt de begeleiding van Aidan voor Dirard dagelijks reflectie. ‘Ik herkende veel in een interview met Richard Krajicek over het tennistalent van zijn zoon. De fouten die je kan maken als je te weinig afstand neemt. Ook ik moet oppassen dat ik me niet laat verleiden door alle aandacht voor zijn talent. Ik moet ervoor blijven zorgen dat ik loskom van mijn kind. Het is zijn talent en zijn carrière. Ik kan niks voor hem invullen, zeker omdat ik geen musicus ben. Soms is dat ingewikkeld: ik heb moeilijk toegang tot zijn belevingswereld. Aidan heeft me weleens uitgelegd wat er allemaal in hem omgaat tijdens een optreden. Daar kan ik niet bij, die intensiteit, ongelofelijk.’ Liefde geven Aidans talent heeft ook een keerzijde: hij is ineens publiek bezit. ‘Mensen mogen zeggen wat ze willen, terwijl een kind daar nog niet klaar voor is.’ Wat Dirard bovenal tegenstaat is de associatie van talent met materie, met hoe belangrijk je bent: ‘Uiterlijk lijkt tegenwoordig bepalend voor alles. Je wint een prijs, komt op televisie en bent een paar minuten beroemd. Terwijl het zeker in de muziek om de inhoud gaat. Muziek is liefde. Ben je als musicus in staat om altijd weer liefde te geven? Altijd weer integer te spelen? Het gaat niet om jou. Maar gelukkig, als ik van een afstand kijk, lijkt dat bij Aidan natuurlijk te gaan. Hij is niet bezig met beroemd worden.’ Trots ‘Je zal wel trots zijn,’ zeggen mensen vaak tegen Dirard. ‘Ik begrijp daar niks van. Ik houd zielsveel van Aidan en als hij speelt, ben ik vervuld van vreugde, maar of dat trots is? Ik ben vooral dankbaar dat hij me heeft geïntroduceerd in een nieuwe wereld. Ik luister nu naar Bach, Skrjabin, Rachmaninov. Het voelt als een tweede jeugd. Ik heb hem weleens gezegd: “Als jij mijn kind niet was geweest, had ik kunnen doodgaan zonder ooit van Skrjabin gehoord te hebben.” Aidan heeft ook mij een kans gegeven.’ . M I J N K I N D H E E F T T A L E N T Aidan was in maart 2017 als vijftienjarige te gast in de serie Meesterpianisten in de Grote Zaal van het Concertgebouw. Aidan Mikdad samen met zijn vader in Parijs, vlak voor een optreden voor de Franse radio, november 2014. © Ronald Knapp