Elise echt talent had, besloot ze haar dochter zoveel mogelijk te ondersteunen. Ze stopte zelf met harp en piano spelen, het werd te druk met rijden naar de lessen, de orkestjes en de muziekweekenden. ‘Ik had mijn tijd gehad, het ging nu om de toekomst van Elise. Ik zag dat het nodig was en ik deed het graag.’ Elise volgde lessen op de Jong Talentafdeling van Codarts Rotterdam en voor meer uitdaging kwam ze op haar 13e terecht bij pedagoge Coosje Wijzenbeek in Hilversum. Puberteit Over haar rol in het ontwikkelen van Elises talent is Annet aarzelend. ‘Ik heb haar misschien wel gepusht. Tot haar 13e heb ik altijd samen met haar gestudeerd, maar dat ervoer ik vooral als betrokkenheid. Een kind kan die verantwoordelijkheid niet op zich nemen en moet gestuurd worden.’ Annet had zelf misschien wel naar het conservatorium gewild, maar miste betrokkenheid van haar ouders. ‘Dat zou me bij Elise niet gebeuren. Haar keuze om op deze manier viool te spelen was voor mij niet iets vrijblijvends. Alle tijd en geld die ik erin stopte… Ze moest wél studeren, al was dat toen ze klein was maar tien minuten per dag. Ook toen ze ouder werd speelde ik een rol bij de discipline: vaak was het touwtrekken om te beginnen, maar eenmaal met viool in de hand ging het vanzelf.’ Annet had een duidelijk streven: voor de puberteit moest Elise al zo goed zijn, dat ze het zonde zou vinden om te stoppen. ‘Ik was op mijn 13e nog niet goed genoeg, daarom heb ik het niet gered. Elise was als puber al te bijzonder, stoppen was geen optie meer.’ Vibraties Soms is de rol van Annet ongemakkelijk – het regelen van de concerten voor de ensembles van Elise geeft een dubbele verantwoordelijkheid. ‘Laatst werd ik boos omdat ik dacht dat Elise zich niet goed had voorbereid. Later had ik daar zo’n spijt van, het werd zo’n bijzonder concert, ze speelde zo mooi. Mensen hebben gehuild. Ik voelde de vibraties naar binnengaan en dacht: ze flikt het toch maar weer. Toen realiseerde ik me: zij is musicus, die viool is al 17 jaar met haar, ik sta aan de zijlijn.’ “Als je steeds over het paard getild wordt, krijg je het moeilijk.” Dirard Mikdad 1967 Director bij Deloitte Touche Tohmatsu. Vader van pianist Aidan Mikdad (2001). Sinds 2014 heeft Aidan een Fazioli-vleugel (Salice, 1991) in bruikleen van het NMF. Aan tafel bij DWDD of Podium Witteman praat de jonge pianist Aidan Mikdad opvallend volwassen over muziek. Ontwapenend is hij als zijn talent ter sprake komt. Eenmaal achter de vleugel oogt Aidan vooral puur en vol overgave. Vader Dirard Mikdad helpt zijn zoon bij het vinden van de juiste balans, waarbij hij bovenal wil overdragen dat succes gebaseerd is op inhoud en niet op vorm. Meesterpianisten Pianist Aidan Mikdad wordt met zijn 15 jaar een van de meest getalenteerde jonge pianisten van Nederland genoemd. Hij studeert aan het Conservatorium van Amsterdam en heeft al menig prestigieuze prijs in ontvangst genomen. Komende maanden geeft hij concerten in heel Europa en speelt hij tijdens het jubileumconcert van de serie Meesterpianisten in Het Concertgebouw. Aidans Fazioli, in bruikleen van het NMF, staat in een geïsoleerde studio bij Dirard thuis, waar Aidan dagelijks vele uren doorbrengt. 67 M I J N K I N D H E E F T T A L E N T