Annet Besemer bezoekt haar dochter regelmatig voor een kop thee in Amsterdam. 66 “Ik sta aan de zijlijn.” Annet Besemer 1956 Roostermaker scholengemeenschap. Moeder van violiste Elise Besemer (1994). Elise heeft sinds 2008 instrumenten van het NMF in bruikleen gekregen. Ze bespeelt momenteel een viool, gebouwd door Jean Baptiste Vuillaume (Parijs, ca. 1866). Soms vraagt violiste Elise Besemer of haar moeder er even bij komt zitten als ze viool studeert. Niet omdat ze wat in te brengen heeft, maar vanwege haar aanwezigheid. Als het wat minder gaat, is ze als moeder wel het bokje. Annet Besemer lacht: ‘Als een loopje niet lukt roept ze: “Mam, ga jij maar weg, je irriteert me.” Wat heb ik dan gedaan? Niks!’ Super-praktisch Sinds twee jaar woont Elise op kamers. Ze heeft les op het Koninklijk Conservatorium in Den Haag en speelt dit seizoen als lid van de Academie voor talentontwikkeling mee met het Koninklijk Concertgebouworkest. Elke woensdagmiddag gaat Annet naar Elise en blijft een nachtje slapen. ‘We vinden dat allebei gezellig en ik ben super-praktisch ingesteld.’ Haar strijkstok laten beharen? De was doen? Als chauffeur mee naar concerten? Annet doet het voortvarend en met alle liefde. Ze regelt ook de optredens van de vele ensembles waar Elise in speelt. ‘Ik had mijn tijd gehad’ Elise is enig kind en is voor een groot deel alleen met haar moeder opgegroeid. Ze begon als 5-jarig meisje met vioollessen. Annet: ‘Ze vloog door de boekjes, met acht jaar was ze haar leeftijdsgenootjes ver vooruit.’ Toen Annet zich realiseerde dat Elise als zevenjarige violiste. Help! Mijn kind heeft talent Een fronsje tussen de wenkbrauwen, het piepkleine viooltje onder de kin en dan de vingertjes meteen op de goede plek, op het gehoor. Stel, je hebt een kind met een uitzonderlijk muzikaal talent. Kruipt dat dagelijks vanzelf achter de lessenaar? Welke rol speel je als ouder? Wat is betrokken zijn, stimuleren of pushen en wanneer moet je juist loslaten? tekst Marije Bosnak