Bij het NMF gaat het natuurlijk om de muziek, om het instrument en de musicus. Maar een kopstuk mag je breder beoordelen. Het uiterlijk mag meedoen en ook iemands voorkomen en voorkeuren. Voorkeur voor snelheid bijvoorbeeld. Zo zag ik cellist Truls Mørk eens in een speedboot door de Noorse fjorden scheuren en trok ook bovenstaande foto mijn aandacht. Jean-Guihen Queyras die met zijn cello op zijn rug de bus van het Radio Filharmonisch Orkest probeert in te halen. Maar nu loop ik toch vast. Het is puur toeval, dat mijn twee potentiële kopstukken van snelheid houden. In uiterlijk lijken ze al helemaal niet op elkaar. Het gaat toch gewoon weer over de muziek. En dan kan ik niet kiezen tussen deze twee cellisten. Van hen beiden wil ik alles horen. Truls Mørk speelt zo ontroerend mooi, intens, integer en kwetsbaar. Jean-Guihen Queyras juist lichtvoetig, lyrisch en avontuurlijk. Bovendien laat hij mij kennismaken met voor mij nieuwe muziek, traditionele melodieën uit de Balkan en net geschreven celloconcerten. En wat niets met zijn muzikaliteit te maken heeft, maar wel mijn sympathie heeft gewekt, was het moment dat Jean-Guihen voor mij in de rij stond bij het Concertgebouw. Lachend met zijn zoon, probeerde ook hij nog een kaartje te bemachtigen. Vanavond in de zaal, morgen op het podium met het Radio Filharmonisch Orkest. Dan komt het wel goed uit dat je per motor op volle snelheid door Amsterdam kunt scheuren. Lekker scheuren Cellist Jean-Guihen Queyras scheurt op zijn motor door Amsterdam. 50 KOPSTUK VAN NMF-MEDEWERKER GEERTJE VAN DER LINDEN