30 Dat merkte Kerkhof toen hij na zijn master journalistiek aan de slag ging bij NRC Next. Jonge collega’s vroegen hem: waarom schrijf je over klassieke muziek? Wat vind je er zo goed aan? ‘Ik deelde cd’s uit, gaf luistertips, begon met een wekelijkse co- lumn. Daaruit kwam mijn eerste boek voort, Alles begint bij Bach. Noem me een missionaris, maar ik wil dat klassieke muziek rele- vant blijft.Als ik mijn generatiegenoten nú niet uitleg waarom die kunst belangrijk is, word ik een chroniqueur van het verval.’ Grote boosdoener Een muziekjournalist houdt interviews,schrijft achtergrondstukken en trekt eropuit voor reportages. Het zijn mooie genres, maar de meeste ophef maakt hij doorgaans met recensies. Daarin geeft hij onverbloemd zijn mening over een concert of operavoorstelling. Dat maakt hem niet per se populair. Hans Heg merkte het ooit bij de kassa van het Concertgebouw. Hij meldde zich voor een pers- kaartje, maar kreeg het aan de stok met een kwaaie orkestdirec- teur. ‘Bent u meneer Heg? U komt er niet meer in!’ Een rel ontstond in 1974, toen Heg de opera Dorian Gray van Hans Kox neersabelde. Na de première berichtte hij in de Volks- krant over een ‘operadraak’ vol ‘nietszeggende muziek’. Zijn con- clusie: ‘Dorian Gray is op zijn eigen vervelende bek gevallen.’ Heg stond niet alleen. NRC-collega Hans Reichenfeld hoorde een ‘gaapverwekkende afknapper’. Later zou Hans Kox Dorian Gray herzien, maar toen had de affaire hem al de baan gekost waarvoor hij zich warmliep: die van artistiek leider bij het Con- certgebouworkest. Kox trok zich terug, ‘op medisch advies’. ‘Nu ga ik de muziekgeschiedenis in als de grote boosdoener’, zegt Hans Heg. ‘Het zij zo. Natuurlijk heb ik ook laaiend enthousi- aste kritieken geschreven,zoals over het debuut van de Italiaanse pianist Maurizio Pollini. Maar het sublieme is nu eenmaal zeld- zaam.En een recensent,vind ik,moet wel stelling durven nemen.’ Kerkhof: ‘Tegenwoordig zijn we misschien te netjes. Neem de bezuiniging op Cappella Amsterdam, een internationaal top- koor. Niemand begrijpt het, het werd gesignaleerd in recensies, maar de toon bleef best wel braaf. Van de andere kant: we zijn journalisten, en geen activisten.’ Tijdperk van de likes De recensie als journalistiek genre ligt onder vuur, zegt Kerkhof: ‘Hoofdredacties zien tegenwoordig aan clicklijstjes dat recensies online slecht worden gelezen. Als je ze in de papieren krant dan Hans Heg (80) Hans Heg begon zijn journalistieke carrière als freelancer bij de Nieuwe Rotterdamse Courant. Later schreef hij voor de Verenigde Noordhollandse Dagbladen en het Algemeen Handelsblad. Van 1971 tot 2001 werkte hij voor de Volkskrant, eerst als fulltime muziekredacteur, later als parttime medewerker. Voor de NOS maakte hij spraakmakende tv-documentaires, onder meer over de Italiaanse componist Bruno Maderna en de Russische dirigent Kirill Kondrasjin. Zijn columns verschijnen in het tijdschrift Klassieke Zaken. HANS HEG “Het sublieme is nu eenmaal zeldzaam. En een recensent, vind ik, moet wel stelling durven nemen.” K O P S T U K