20 tekst Cécile Gouder de Beauregard collectiebeheer Het is de dag voor kerst, een stralende winterzon schijnt over Amsterdam. Het is gezellig in de stad met al die kerstverlichting. Ik zit op de fiets richting het NMF, zonder handschoenen want het is zacht buiten, ongewoon zacht voor deze periode van het jaar. Op mijn rug draag ik een viool, en niet zomaar eentje! Nee, een viool van 290 jaar oud uit Venetië, gebouwd door Francesco Goffriller en in beheer van het NMF. Ook wel de “Douglas Kane-viool, ex-Bouw Lemkes” genoemd. Ex-Bouw Lemkes, omdat de viool ongeveer zestig jaar in het bezit is geweest van gerenommeerd violist en vioolpedagoog Bouw Lemkes. In 2011 heeft hij zijn viool deels verkocht en deels geschonken aan het NMF. Het aankoopbedrag werd door het Douglas Kane Fonds aan het NMF geschonken. Mijn gedachten gaan terug naar de dag dat ik de viool kwam ophalen. Het was precies dezelfde tijd van het jaar en met hooggespannen verwachtingen en enorme nieuwsgierigheid nam ik de Goffriller van collectiebeheerderFritsSchutteinontvangst.Ikwerddirectgetroffen door de dieprode kleur van de lak en gouden gloed van het hout. In 1725 vervaardigd maar nog steeds in perfecte staat, geen scheuren of grote reparaties en alles origineel. Het robuuste en karaktervolle uiterlijk van de viool is te vergelijken met de onstuimige muziek van Ludwig van Beethoven of de dikke, maar trefzekere verfstreken van Rembrandt van Rijn. En dan te bedenken dat ik er nog geen noot op had gespeeld! Gelukkig kreeg ik een maand de tijd om kennis te maken met de Goffriller. De eerste noten die ik erop speelde kwamen uit de beroemde vioolsolo van de Hohe Messe van Johann Sebastian Bach. Een prachtige start van een ware ontdekkingstocht naar de vele mogelijkheden van deze viool. Hoe anders bleek de inborst van de Goffriller ten opzichte van zijn uiterlijk. Een elegante en gloedvolle toon, niet schreeuwerig maar ingetogen en eerlijk. Een onuitputtelijke nieuwe klankwereld waar ik lang naar had verlangd. De laatste noten kwamen uit de Winterreise van Franz Schubert. Een symbolisch einde van een tijd vol onvergetelijke momenten met ‘mijn’ topstuk uit de collectie, de Francesco Goffriller. Nu, drie jaar later, heb ik afscheid genomen van mijn carrière als violiste en ben ik op weg naar het NMF-kantoor om dit prachtinstrument in te leveren. Zowel voor de viool als voor mij het begin van een nieuw avontuur. En terwijl ik op de bel druk, besef ik ineens dat de bespeler vergankelijk is, maar de Goffriller altijd blijft. 5 T O P S T U K K E N 2 Een laatste wintertocht Cécile (links) speelde jarenlang in het Sequenza Strijktrio met Judith Wijzenbeek (altviool) en Amber Docters van Leeuwen (cello). © Sarah Wijzenbeek