Page 1
Page 2
Page 3
Page 4
Page 5
Page 6
Page 7
Page 8
Page 9
Page 10
Page 11
Page 12
Page 13
Page 14
Page 15
Page 16
Page 17
Page 18
Page 19
Page 20
Page 21
Page 22
Page 23
Page 24
Page 25
Page 26
Page 27
Page 28
Page 29
Page 30
Page 31
Page 32
Page 33
Page 34
Page 35
Page 36
Page 37
Page 38
Page 39
Page 40
Page 41
Page 42
Page 43
Page 44
Page 45
Page 46
Page 47
Page 48
Page 49
Page 50
Page 51
Page 52
Page 53
Page 54
Page 55
Page 56
Page 57
Page 58
Page 59
Page 60
Page 61
Page 62
Page 63
Page 64
Page 65
Page 66
Page 67
Page 68
Page 69
Page 70
Page 71
Page 72
Page 73
Page 74
Page 75
Page 76
Page 77
Page 78
Page 79
Page 80
Page 81
Page 82
Page 83
Page 84
Page 85
Page 86
Page 87
Page 88
Page 89
Page 90
Page 91
Page 92
Page 93
Page 94
Page 95
Page 96
Page 97
Page 98
Page 99
Page 100
Page 101
Page 102
Page 103
Page 104
Doorgeven Nu heeft ze landgoed en vleugel door- gegeven. Een hoofdstuk is daarmee af- gesloten. Het is goed zo. Ze zal over een tijdje nog wel eens teruggaan naar het landgoed in Vught kijken hoe het ermee staat. En over een tijdje als de vleugel gerestaureerd is en er een bespeler is gevonden zal het NMF haar uitnodigen voor een privconcert voor haar en haar genodigden om te horen hoe het in- strument weer klinkt. En om te ervaren hoe blij de nieuwe bespeler met haar instrument is. Stilletjes hoopt ze op een vrouwelijke bespeler. Want de vleugel heeft volgens haar een zachte maar ge- concentreerde klank. Niet zwak of week maar uitnodigend. Dat voelt als vrouwe- lijk voor haar. Anneke Teulings vond het heerlijk dat haar moeder zo goed kon spelen. Dat ze er zoveel voor over had. Dan moest muziek wel heel belangrijk zijn en heel mooi. Anders deed ze dat natuurlijk niet. Anneke zat stil onder de vleugel urenlang te luisteren naar Beethoven Mozart Mendelssohn Spaanse muziek Debussy. Nu zoveel jaar later hoeft ze niet meer onder een vleugel te zitten om muziek te horen. Ze gaat naar de serie Meesterpianisten in het Concertgebouw. Alleen heel bewust. Ze hoeft niet te pra- ten en nergens rekening mee te houden. Ze zit ergens opzij met prachtig zicht op de handen van de pianist. Ze denkt aan thuis en aan haar moeder en geniet. En misschien denkt ze ook wel even aan haar vleugel de vleugel van haar moe- der waar nu iemand anders van gaat ge- nieten. De vleugel die ze doorgegeven heeft aan een nieuwe generatie. De groene Bechstein tijdens de restauratie bij de firma Andriessen in Haarlem. 22 NMF MAGAZINE 2016