Page 1
Page 2
Page 3
Page 4
Page 5
Page 6
Page 7
Page 8
Page 9
Page 10
Page 11
Page 12
Page 13
Page 14
Page 15
Page 16
Page 17
Page 18
Page 19
Page 20
Page 21
Page 22
Page 23
Page 24
Page 25
Page 26
Page 27
Page 28
Page 29
Page 30
Page 31
Page 32
Page 33
Page 34
Page 35
Page 36
Page 37
Page 38
Page 39
Page 40
Page 41
Page 42
Page 43
Page 44
Page 45
Page 46
Page 47
Page 48
Page 49
Page 50
Page 51
Page 52
Page 53
Page 54
Page 55
Page 56
Page 57
Page 58
Page 59
Page 60
Page 61
Page 62
Page 63
Page 64
Page 65
Page 66
Page 67
Page 68
Page 69
Page 70
Page 71
Page 72
Page 73
Page 74
Page 75
Page 76
Page 77
Page 78
Page 79
Page 80
Page 81
Page 82
Page 83
Page 84
Page 85
Page 86
Page 87
Page 88
Page 89
Page 90
Page 91
Page 92
Page 93
Page 94
Page 95
Page 96
Page 97
Page 98
Page 99
Page 100
Page 101
Page 102
Page 103
Page 104
In 2009 oogde mijn toekomst rooskleurig. Ik was met de hoogste lof afgestudeerd aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag en won het Nationaal Vioolconcours Oskar Back. Maar mijn weg naar een fijne carrire vond ik niet vanzelf. Het conserva- torium had me helaas niet opgeleid om te begrijpen hoe de muziekpraktijk in elkaar zit. Ik moest alles zelf uitvinden en dat ging met horten en stoten. De basis was helder ik hield van viool- spelen en communiceerde graag met het publiek. Ik gaf concerten en had niets te klagen. Maar diep van binnen knaagde het gevoel dat ik moest kiezen. Wilde ik solist worden Maar hoe zat het dan met de kamermuziek En als ik kamermusicus wilde worden hoe moest ik dt dan weer aanpakken Ik kwam er niet uit en werd gek van mezelf. Voor een paar concerten belandde ik op een cruiseschip. Ik merkte dat het me enorm aangreep om met een boot over de Middellandse Zee te varen. Het gaf een opwindend gevoel van vrijheid. Pratend met andere musici brak het inzicht door. Misschien moest ik weg uit Nederland mijn uitvalsbasis verplaatsen en zien wat er gebeurt. Kicken in Berlijn Twee jaar na het winnen van het Nationaal Vioolconcours nam ik het bijbehorende prijzengeld op. Aan de Hanns Eisler Aka- demie in Berlijn ging ik een masteroplei- ding volgen bij Ulf Wallin.Om te beginnen is hij een uitstekende vioolleraar maar het werd nog leuker toen ik de Berlijnse mu- ziekscene leerde kennen. Mijn introductie verliep via de Franse pianist Julien Quen- tin. Hij had me begeleid bij mijn auditie en het klikte vanaf de eerste maat. Al snel zat ik tussen mensen die een internationa- le solocarrire hadden en speelde ik met musici uit de Berliner Philharmoniker. Julien nam me ook mee naar een oude fabriekshal. Die deed dienst als concert- zaal en daar had hij carte blanche. Op een dag speelden we er de vioolsonates van Brahms. Ik leefde helemaal op tussen die bij elkaar geraapte stoeltjes en kaarsen. Het publiek reageerde warm en kwam na afloop met me praten. Over muziek over inspiratie het was zo intiem. Opeens be- sefte ik wat ik het belangrijkst vind van mu- siceren saamhorigheid. Met het publiek een moment van puurheid en waarheid creren de energie opwekken waarmee je verder kunt. Berlijn gaf een enorme kick maar intus- sen gingen mijn optredens in Nederland gewoon door. Mijn speelpraktijk bleef het belangrijkst en ik ging zelfs op zoek naar een manager. Ik trof een man die dingen vroeg als hoe zie je jezelf over vijf jaar Ook had hij het over een product dat we in de markt moesten zetten. Ik zei alleen maar hou op Ik moest er niets van heb- ben. Ik wilde doorgaan zoals ik gewend was dat ging toch goed Inmiddels weet Violiste Rosanne Philippens 17 NMF MAGAZINE 2016 Rosanne Philippens vond haar weg naar het podium met horten en stoten. Maar nu de violiste er stevig op staat wil ze er weer vanaf. TEKST GUIDO VAN OORSCHOT