TEKST ANNABEL STELTENPOOL Het echtpaar Berger-De Graaf, zoals mijn ouders heetten, woonde in Utrecht en was erg muzikaal. Zij speelde piano en hij (huisarts) speelde viool. Rond 1967 kwam er eerst een leenvleugel in huis, maar een paar jaar later ging er een droomwens in vervulling! Er was, verkregen uit een erfenis, een bedrag vrijgekomen waarmee een eigen vleugel kon worden aangeschaft. De keus viel op een Steinway, model ‘kamervleugel’, een wat kleiner model dan het gangbare. Dit exemplaar was het laatste model dat gebouwd is van dit type. Toentertijd kostte de vleugel ƒ 4.000,-. Een groot bedrag in die tijd! Onder de vleugel De vleugel kwam en er werd druk op gespeeld door mijn moeder. Zij en mijn vader gaven geregeld huiskamerconcerten bij ons thuis. Er was ongeveer plek voor zo’n 35 gasten en meestal zat het vol. Ze speelden met z’n tweeën, maar ook wel met vier, met nog een cellist en een altviolist. Wat later richtte mijn vader een zigeunerorkest op. Mijn moeder speelde daar piano bij. Ook werd er een cimbaal in huis gehaald. Die werd bespeeld door mijn vader die, hoewel gespecialiseerd in viool, van alle muzikale markten thuis was. Mijn moeder ‘deed’ conservatorium en werd pianolerares. In die hoedanigheid heeft zij jarenlang lesgegeven bij verschillende muziekscholen, tot aan haar pensioen. Tegelijkertijd gaf ze thuis ook regelmatig privéles op de Steinway en begeleidde ze ook zangers. Als kind had ik een bijzondere band met zowel de vleugel als de viool. Iedere avond viel ik in slaap met het geluid van het vioolspel van mijn vader die in zijn studeerkamer, gelegen naast mijn slaapkamertje, aan het oefenen was. Mijn moeder repeteerde meestal overdag. Ik had dan de gewoonte om onder de vleugel te gaan zitten, zo lang zij aan het spelen was. Waarom ik dat deed, weet ik niet. Hierdoor kende ik veel muziekstukken uit mijn hoofd en volgens mijn moeder zong ik de melodieën dan ‘s morgens vroeg in mijn bed. Een aardig deuntje De vleugel is een aantal keren met ons mee verhuisd. Mijn moeder zorgde er dan wel voor dat alleen de meest ervaren verhuizers haar ‘kind’ mee mochten nemen. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik zeven was en zo kwamen we in wat kleinere behuizing in Bilthoven terecht.Enwatpastedevleugelookdaarweergoedindewoonkamer, dankzij het mooie formaat! In Bilthoven ging ik op de middelbare school en raakte ik in de brugklas bevriend met mede-muziekliefhebbers. Van klassieke muziek moesten wij het niet zo erg hebben (want je ouders vinden dat leuk dus jij niet). En hoewel wij zeker ook luisterden naar de toen populaire jaren-80-muziek op de radio, waren mijn vrienden en ik dol VLEUGEL GESCHONKEN Getoetst door een wereldberoemde pianist