Mijn NMF

loginForm
 

Niet te labelen!

donderdag 22 juni 2017

Auteur: Frits Schutte

U zult het met me eens zijn dat er de laatste jaren een belangrijke verandering gaande is binnen het muziekleven. In Nederland doen namen als Remy van Kesteren, Rembrandt Frerichs, Klaartje van Veldhoven, Fuse, Ragazze Quartet, Matangi Quartet, etc. ons beseffen dat jazz, pop, klassiek, dans, poëzie en theater geen afgebakende gebieden meer zijn.

Er ontstaan prachtige nieuwe dingen door samenwerkingen, kruisingen en versmeltingen van de verschillende genres en disciplines. Ik heb bewondering voor de jonge generatie van musici die deze nieuwe wegen inslaan en daarmee de horizon van het muziekleven enorm verbreden.

Mijn 'kopstuk' ging hen voor. Ernst Reijseger wreef, duwde, stompte en uiteindelijk trapte bijna 50 jaar geleden alle muren al omver die hem in de weg stonden om vrij te zijn in het uitvoeren en creëren van de muziek die hij in zijn hoofd had. Een vijftienjarig cellistje in gevecht tegen de gevestigde orde. Een recalcitrant talent dat de pijlers plaatste voor een brug tussen culturele continenten die elkaar krampachtig leken te ontwijken. Een instrumentalist die zijn cello dingen liet doen die de klassieke orde deed huiveren... Het moet een ruige route zijn geweest die Reijseger heeft afgelegd voordat er erkenning kwam.

Gelukkig kwam die er wel, en hoe! Hij geniet nu wereldwijd aanzien en is inspirator en voorbeeld voor velen, maar daar gaat het niet om bij Reijseger. Het gaat erom geen concessies te doen en te blijven zoeken naar nieuwe muziek, nieuwe mogelijkheden. Wat Ernst Reijseger doet, laat zich niet labelen! Hij is mijn 'kopstuk', omdat ik zie hoe belangrijk hij is geweest, nog steeds is én zal blijven voor de ontwikkeling van de muziek en de cultuur. In mijn ogen is hij een groot kunstenaar!

Ernst Reijseger (1954) in zijn recalcitrante jaren met lang haar en een geverfde cello. Sinds 2010 heeft hij van het NMF een vijfsnarige cello in bruikleen, gebouwd door Jaap Bolink en Annelies Steinhauer (Hilversum, 2009), de zogenaamde "Bolstein"-cello, tevens met bijnaam 'La Baleine' (de walvis), vanwege de bijzondere, lage klank van de F-snaar. Voor zover bekend, is dit de enige vijf-snarige cello die er bestaat met een extra lage snaar.

Meer interviews

wo 21 okt 2015

Op zoek naar de violone

Lees Meer
ma 14 okt 2013 {$caption}

"Als ik op het podium sta, is er alleen nog maar die muziek!"

Lees Meer

Bekijk alle interviews