Mijn NMF

loginForm
 

“Als ik geen muziek kan maken word ik ongelukkig”

donderdag 15 november 2012

Auteur: Marcel Schopman

Het Brackman Trio bestaat uit Tim (Amsterdam, 1993 - viool) en Anne (Amsterdam, 1995 - piano) Brackman en Jonathan van IJzerlooij (Zeist, 1992 - cello). Beide strijkers spelen op instrumenten van het NMF.

Interview met twee leden van het Brackman Trio (Tim Brackman en Jonathan van IJzerlooij), vrijdag 26 oktober 2012

Negentien, achttien en zestien jaar zijn ze en gedrieën vormen ze al bijna vier jaar het Brackman Trio. Zo jong en toch al twee CD’s opgenomen. Dat duidt op een enorme wilskracht en doorzettingsvermogen en belooft wat voor de toekomst! 

Tim en Jonathan ontmoetten elkaar voor het eerst bij de Academie voor Muzikaal Talent van Erika Waardenburg: en vanaf het allereerste moment was daar de klik. Jonathan: “Het was bijna alsof je jezelf tegenkomt, maar dan aanvullend”. De persoonlijke, menselijke klik was er eerst en onmiddellijk daarna de muzikale. Toen zusje Anne vervolgens aanschoof en hetzelfde met Jonathan beleefde, was al snel het pianotrio geboren: het Brackman Trio. In een tijd waarin het ene na het andere jonge strijkkwartet furore maakt, is het opmerkelijk te constateren dat het aantal pianotrio’s daar ver bij achterblijft. Maar deze drie jonge veelbelovende musici maken wat dat betreft veel goed. Want zij gooien zich met kwaliteit, hartstocht en overtuiging op hun muziek.

Deze jonge musici willen zich nadrukkelijk als trio profileren en niet als solist. Al samenspelend voelden ze al snel dat ze ditzelfde doel hadden. Want als orkestmusicus voel je je maar een klein onderdeel van een groot geheel en kun je niet doen wat je echt wilt, zo vinden ze. Maar als solist daarentegen ben je eigenlijk teveel alleen en juist als kamermusicus is er die balans waar ze zich zo goed bij voelen. Of, zoals ze het zelf omschrijven, in het spelen in een trio kun je elkaar heel erg uitdagen, terwijl je elkaar ook heel erg kunt vertrouwen. Zo halen ze het beste uit zichzelf en elkaar. Ongetwijfeld heeft dat ook te maken met hun heel goede persoonlijke relatie. Kamermuziek is het mooiste dat er is, dat staat voor hen als een paal boven water.

Zoals de meeste professionele musici zijn de leden van het Brackman Trio ook vroeg begonnen met het spelen van muziek. Tim wilde eigenlijk al met vioolspel beginnen op zijn 3e jaar, maar omdat hij het eng vond om op les te gaan werd dat twee jaar later. Anne, zijn jongere zusje, begon wel al op haar 3e aan fluitles (behalve pianiste is zij ook fluitiste). Jonathan begon op zijn 7e jaar met cello, maar was eerder al begonnen op de piano, de blokfluit en op de lier.

Tim en Jonathan zijn al weer enige tijd bruikleners van het NMF en zijn beiden ook toe aan hun tweede NMF-instrument. Tim speelt op een viool van Claude Augustin Miremont (Parijs 1881), Jonathan heeft van het fonds een cello gebouwd door Daniël Royé (Amsterdam, 2004) in bruikleen. Volgens Jonathan is het feit dat je bij het NMF als het ware kan meegroeien met je ontwikkeling “supergoed”. Want op het moment dat je voelt dat je klankideaal niet meer gerealiseerd kan worden, bestaat er de mogelijkheid je instrument in te wisselen voor een ander, dat beter bij je past. Het juiste instrument speelt natuurlijk een hele essentiële rol, niet alleen om bijvoorbeeld de warmte en helderheid te vinden die bij je passen, maar ook of beide strijkinstrumenten goed bij elkaar passen. Een ensemble stelt nu eenmaal andere eisen aan het instrument dan wanneer je alleen speelt, want het mengen van de klanken is uiterst belangrijk. Dat Anne bij concerten altijd genoegen moet nemen met een andere piano is daarbij helaas een gegeven.

Als je beide heren hoort praten, valt hun enorme gedrevenheid op. Ondanks de moeilijke tijd voor de kunstsector is er bij hen geen twijfel. Muziek is hun uitgangspunt, muziek is hun einddoel en kamermuziek is de manier om dat te verwezenlijken. Natuurlijk gaan sommige dingen nu nog makkelijk: ze zijn jong en aanstormende talenten en nog op zoek naar hoe zich verder gaan ontwikkelen. Dat ze als trio gecoacht worden door Liza Ferschtman vinden ze geweldig. Dat ze zichzelf niet hoeven te verkopen, maar gevraagd worden om op te treden maakt het leven makkelijker. Maar ze zijn zich ervan bewust dat dat niet altijd zo zal blijven. “Er is altijd weer een volgende stap”, zegt Tim “je bent altijd op zoek, je bent nooit klaar”. Maar dat vinden ze ook goed en ze hebben ook alles over voor hun vak. Want, zo zegt Jonathan: “Als ik geen muziek kan maken word ik ongelukkig”. Dat geldt niet alleen voor hem, maar voor alle drie de leden van het Brackman Trio. Het lijkt erop dat deze muzikale gelijkgestemde zielen hun passie nog lang gaan uitleven!

Meer interviews

za 28 apr 2018 {$caption}

“Het is een eer het instrument van Lucy van Dael te mogen bespelen”

Lees Meer
di 7 nov 2017

De nieuwe... Guarnerius?

Lees Meer

Bekijk alle interviews