Mijn NMF

loginForm
 

Charles Nicolas Bazin

Informatie

Loopbaan

Charles Nicolas Bazin die naast belangrijk strijkstokkenmaker, grondlegger zou worden van de Nationale school voor vioolbouw werd in 1847 geboren uit het huwelijk tussen François Xavier en Anne Maucotel. Het gezin woonde in Mirecourt dat ook toen al het centrum van de Franse viool- en strijkstokkenmakers was. In tegenstelling tot veel kinderen uit het milieu van vioolbouwers van die tijd, ging Charles tot zijn 12de naar school. Al in 1859 wijdde zijn vader François Xavier hem in in het ambacht en in de kennis van strijkstokkenmaker. Bij hem ging hij eerst werken als leerling en later als zijn assistent. Toen Charles achttien was, stierf zijn vader aan cholera. Vanaf dat moment moest hij het atelier alleen draaiend houden. Zijn vader was bevriend geweest met Claude Charles Nicolas Husson. Het was deze zeer ervaren strijkstokkenmaker die Charles na de dood van zijn vader met raad en daad bijstond.

Twee jaar na de dood van zijn vader, trouwde hij met zijn nicht, Jeanne Emilie Bazin. Met haar kreeg hij drie kinderen. Zijn zoon Gustave zou vioolbouwer worden, zijn beide andere kinderen, Charles Louis en Emile Joseph werden strijkstokkenmaker. Rond 1870 maakte hij veel strijkstokken voor de firma Joseph Hel uit Lille. Dat waren achthoekige stokken waarin hij soms een microfoto van Hel in de slof verborg. Die techniek had hij van Vuillaume overgenomen. Deze stokken voorzag Hel van zijn brandstempel. Voor zijn eigen stokken gebruikte Charles toen de stempel van zijn vader, François Bazin. Pas na 1880 brandde Charles Bazin zijn stokken met zijn eigen stempel: C. Bazin.

Charles Bazin was in Mirecourt niet alleen een gerespecteerd vakman, maar ook een strijdbaar mens. Hij verdedigde de belangen van de handwerkslieden in de streek door er bij het ministerie van oorlog op aan te dringen om af te zien van de nieuwe dienstplicht voor vioolbouwers. Alle Franse mannen werden verondersteld om zich, ook als zij uitgeloot waren ‘vrijwillig’ als soldaat te melden. En dat vijf jaar lang. Naar zijn overtuiging zou daardoor de continuïteit van het vak in gevaar komen. De viool- en strijkstokkenmakers zouden voor die uitzondering de status Artisans d´Art moeten krijgen. Hoewel dit hem maar voor korte tijd lukte, maakte het hem erg populair. Hij werd in 1889 gekozen tot gemeenteraadslid van Mirecourt.

Zijn atelier bloeide en werd een broedplaats voor belangrijke makers. Nicolas Bazin speelde bij het tot ontwikkeling brengen van talent bij zijn werknemers een belangrijke, persoonlijke rol. Hij gunde iedereen grote vrijheid, maar het was zijn leiderschap die ervoor zorgde dat alle strijkstokken die zijn atelier verlieten toch herkenbaar Bazin waren. Begin 1900 telde zijn atelier tussen de 12 en 17 werknemers; het was uitgegroeid tot een professioneel bedrijf waar jaarlijks tussen de 2000 en 3000 strijkstokken gemaakt werden. De meeste van uitstekende kwaliteit.

Vanaf 1907 nam zijn zoon Charles Louis geleidelijk zijn plaats in het bedrijf over. Charles Nicolas kon zich nu gaan bezighouden met plannen waar hij al lang mee rond liep: het opzetten van een nationale vakschool voor vioolbouw. Hij was van mening dat het in de toekomst nodig zou worden om de opleiding tot vioolbouwer en strijkstokkenmaker niet meer in de ateliers te laten plaatsvinden, maar dat een school daar een gedegen basis voor zou moeten leggen. Nadat hij zijn werk in het atelier had neergelegd, ging Charles Nicolas werken aan het uitvoeren van die plannen. Hoewel het de in Mirecourt zo invloedrijke Jérôme Thibouville zou worden die de school ook daadwerkelijk van de grond kreeg, kan de invloed van Bazin op de ontwikkeling van de vioolbouw van Frankrijk daardoor nauwelijks overschat worden. Charles Bazin stierf in 1915 te Mirecourt.


Werk en invloed

De strijkstokken van Charles Bazin kenmerken zich door hun slanke model. Dat was mogelijk door de uitstekende kwaliteit van het hout dat Bazin zorgvuldig en met grote kennis van het materiaal uitzocht. Het werden strijkstokken die ondanks hun geringe diameter tegelijkertijd responsief en buigzaam waren. Hij ontwikkelde zich van een traditionele maker die werkte in de traditie van Peccatte, tot iemand die het metier op een moderne manier verder ontwikkelde. Zijn eerste stokken waren dan ook fors en hoekig zoals die van zijn vader en die van Peccatte. Zij hadden vaak een klokvormige kop. Later maakte hij stokken in de meer elegante stijl van Voirin. Sommige stokken versierde hij met kunstig gesneden inlegwerk van parelmoer en andere met fraaie graveringen in het goud of zilver van de slof. Die versieringen waren niet van hemzelf, maar liet hij maken door Fleurance in Epinal. Naarmate de productie van zijn atelier toenam verdween het raffinement enigszins.

Charles Nicolas Bazin heeft onder meer strijkstokken gemaakt voor N. Audinot, E. Boulangeot, G.A Chanot, Collin-Mézin, J. Lamy, Silvestre et Maucatel en J. Tournier.
Zijn invloed is zichtbaar in het werk van belangrijke strijkstokkenmakers als Victor Fetique, François en René Lotte, Louis Morizot, Charles Piernot, Arthur Husson en Sigisbert Maline.


Bronnen

Millant B., Raffin J.F., (2000) l`Archet: les archetiers Francais 1750-1950.
Tarisio, Cozio, digital Archive, geraadpleegd 2019
Vatelot E. (1976), Les Archets Français, Nancy

Details

  • Geboortejaar: 1847, Mirecourt
  • Sterftejaar: 1915, Mirecourt
  • Werkplaats: Mirecourt

Instrumenten

vioolstrijkstok

±1900, Mirecourt
Bazin, Charles Nicolas Daniel Leenders