Mijn NMF

loginForm
 

Informatie

Een viool, gebouwd door Carlo Ferdinando Landolfi, Milaan 1755.

Details

  • Bouwplaats:Milaan
  • Bouwjaar:1755
  • Lengte corpus:35,4
  • Breedte boven:16,2
  • Breedte midden:11
  • Breedte onder:20
  • Lengte mensuur:19,2
  • Afstand ogen f-gaten:4

Bouwer

Carlo Ferdinando Landolfi

Carlo Ferdinando Landolfi was een productieve bouwer. Hij werd geboren in Baveno, een plaats aan het Lago Maggiore, even ten noordwesten van Milaan. Men gaat ervan uit dat hij het vak leerde in Cremona, waarna hij een eigen werkplaats opende in Milaan. Het is onduidelijk wanneer hij daar exact begon, maar in ieder geval heeft hij daar gewerkt tussen 1750 en 1775. Ook al zijn de Cremonese invloeden duidelijk herkenbaar in zijn werk, ontwikkelt hij een geheel eigen stijl. Zijn zoon Pietro Antonio kwam ook in de werkplaats in Milaan werken. In de latere instrumenten van Carlo kan de inbreng van zijn zoon duidelijk worden herkend. Landolfi gebruikte ook een bijzonder mooie lak en was zeer kieskeurig ten aanzien van het hout dat hij gebruikte.
meer informatie over de bouwer en diens instrumenten.

Historie

Deze viool is door Elska ‘t Hoen geschonken aan het NMF. Dit besluit nam zij toen de diagnose bij haar werd gesteld dat ze nog slechts enkele maanden te leven zou hebben. Ze heeft voor haar dood de zekerheid willen hebben dat de viool, die oorspronkelijk aan haar moeder toebehoorde, goed terecht zou komen. En daarbij had ze het NMF als bestemming gekozen. De broer van Elska, David ‘t Hoen, toont zich nog steeds zeer betrokken bij de viool en het NMF. Ook hij kan zich levendig herinneren wat de viool voor zijn moeder betekende. Elska had een speciale band met de viool vanwege de herinnering die ze aan het instrument koesterde uit haar peuterjaren.
Elska's peuterjaren speelden zich af in een Jappenkamp. Haar moeder had, naast de 2-jarige Elska, alleen een boek en de viool mee kunnen nemen, de bezittingen die haar het meest dierbaar waren. Drieëneenhalf jaar later verlieten moeder, dochter en de viool het kamp. De moeder bespeelde de viool tijdens de jaren in het interneringskamp. Onder de onvoorstelbare omstandigheden was de Carlo Landolfi haar steun en toeverlaat geweest. Iedereen zal zich kunnen indenken dat dit instrument een cruciale rol heeft gespeeld in het leven van Elska's moeder en daardoor ook van grote waarde is geweest voor Elska zelf. Cornelie Möller (van de gerenommeerde zaak Max Möller & zn) vertelde ons dat zij zich levendig kan herinneren dat de moeder van Elska op een dag haar zaak binnen liep met een vioolkist in haar hand. Ze wilde dat de Landolfi helemaal onderzocht zou worden, want hij was namelijk gestolen geweest. De dieven hadden zich waarschijnlijk al vrij snel gerealiseerd dat ze de viool moeilijk te gelde zouden kunnen maken en hadden hem ‘te vondeling’ gelegd onder een auto. Een toevallige voorbijganger vond de viool en bracht hem naar de politie. De politie kon gelukkig de eigenaresse traceren. Na een kort onderzoek en het vervangen van een gebroken snaar, kon Möller de eigenaresse geruststellen: de viool was onbeschadigd. Rosanne Philippens mocht als eerste de viool enkele jaren bespelen. Amarins Wierdsma was in 2011 de volgende gelukkige bespeler van de Landolfi. Ze bespeelde hem tot begin 2018, waarna Isobel Warmelink het instrument in bruikleen kreeg.

Bespeler