Mijn NMF

loginForm
 

Informatie

Een viool, gebouwd door Santo Serafin in Venetië, 1750. Achterblad en randen van Vogelaugen-esdoorn.

Details

  • Bouwplaats:Venetië
  • Bouwjaar:1750
  • Lengte corpus:35,4
  • Breedte boven:16,65
  • Breedte midden:10,8
  • Breedte onder:20,6
  • Lengte mensuur:19,3
  • Afstand ogen f-gaten:4,4

Bouwer

Santo Serafin

Santo Serafin (ook wel Santo Seraphino of Sanctus Seraphin) woonde in zijn vroege jaren in Udine, waar op dat moment o.a. de bouwers Francesco Gobetti en Francesco Goffriller werkzaam waren. Waarschijnlijk heeft hij daar de beginselen van het vak geleerd. Men gaat er dan ook vanuit dat, toen hij rond zijn 20e naar het nabijgelegen Venetië trok, daar ook meteen als vioolbouwer aan het werk ging. De eerste instrumenten met zijn eigen etiket dateren van rond 1720. De instrumenten van een jaar of vijf later vertonen al heel duidelijk zijn eigen stijl. Serafin onderscheidt zich qua stijl van wat als typisch Venetiaans kan worden gekenmerkt. De meeste Ventiaanse bouwers, vrijwel allen afkomstig van buiten de stad, stelden zich open voor allerlei invloeden, waardoor sprake was van verschillende technieken en benaderingen, hetgeen ook resulteerde in een veelheid aan modellen. Deze diversiteit is kenmerkend voor de Venetiaanse school. Serafin ontwikkelt echter een eigen stijl en houdt daar consequent aan vast. Deze invalshoek legt hem geen windeieren, want rond 1740 was hij naar alle waarschijnlijkheid de bekendste en commercieel meest succesvolle bouwer van de stad. Hij liet daarbij concurrenten als Pietro Guarneri en Domenico Montagnana achter zich. Onder druk van de plaatselijke gilde schijnt hij zijn productie zelfs stil te hebben gelegd. De 18e eeuw was de laatste eeuw waarin Venetië onafhankelijk was, maar wordt wel gezien als de meest fascinerende van zijn bestaan. Gedurende dit ‘Settecento’ was de stad misschien wel de meest elegante en verfijnde stad van Europa en had het grote invloed op kunst, architectuur en literatuur. Vele rijke jongeren deden de stad aan als onderdeel van hun grand tour. De bouwstijl van Serafin ligt in het verlengde van Nicolo Amati, waarbij hij een voorkeur leek te hebben voor diens ‘gedurfdere’ modellen. In tegenstelling tot bouwers als Matteo Goffriller en Domenico Montagnana, gaf Serafin geen gehoor aan de trend om cello’s te bouwen. Er zijn dan ook vrijwel alleen violen van hem bekend.
meer informatie over de bouwer en diens instrumenten.

Historie

In 1998 werd de viool door een Duitse familie aan het NMF te koop aangeboden. De waardevolle viool werd vooraf aan de aankoop uitgebreid getest door violisten Henk Rubingh, Theo Olof en Rudolf Koelman. Olof was dermate enthousiast dat hij de viool bespeelde tijdens het concert ter ere van Herman Krebbers’ 75e verjaardag. Ook verschillende experts beoordeelden de Serafin zeer positief. Het volledige aankoopbedrag werd door één echtpaar beschikbaar gesteld. De viool is in 1998 door het NMF in bruikleen gegeven aan Sonja van Beek. In 2006 kreeg Cecilia Bernardini de Serafin in bruikleen. Zij noemde haar eigen trio zelfs naar de bouwer en bespeelde de Serafin tot ver in 2017 (dus ruim 11 jaar).

Bespeler