Mijn NMF

loginForm
 

Informatie

Een cello, gebouwd door Jean Baptiste Vuillaume in Parijs 1865 als onderdeel van een kwartet dat hij bouwde voor Prince Caraman de Chimay.

Details

  • Bouwplaats:Parijs
  • Bouwjaar:1865
  • Lengte corpus:75,8
  • Breedte boven:34
  • Breedte midden:23,7
  • Breedte onder:43,9
  • Lengte mensuur:40,3
  • Afstand ogen f-gaten:9,35

Bouwer

Jean Baptiste Vuillaume

Vuillaume werd geboren in Mirecourt, een vioolbouwersstadje in Noord-Frankrijk. Zowel zijn opa als vader waren in de vioolbouw werkzaam en leerden hem daar de beginselen van het vak. Zijn eigen leergierigheid dwong hem op 20-jarige leeftijd om naar Parijs te trekken, waar hij in de leer ging bij François Chanot. Niet lang erna maakte hij een volgende stap door samen met een andere bouwer een workshop te betrekken. In 1828 werd hij zelfstandig. Het grote vakmanschap en perfectionisme van de ambitieuze Vuillaume zorgden ervoor dat zijn naam alom bekend werd. Hij werd talloze keren onderscheiden met de belangrijkste vakprijzen, met als gevolg dat beroemde musici uit heel Europa klant bij hem werden. Maar vooral de combinatie met zijn sterke handelsgeest zorgde ervoor dat het atelier Vuillaume steeds succesvoller werd. Hij selecteerde de beste medewerkers, handhaafde een strenge discipline en speelde handig in op de vraag naar kopieën van oude Italiaanse meesters. Het resultaat was de belangrijkste werkplaats van heel Europa, waar een grote productie plaatsvond van instrumenten van het hoogste niveau. Vrijwel alle viool- en stokkenbouwers die zijn werkplaats aandeden werden later ook zelfstandig zeer bekend. Enkele beroemdheden die een Vuillaume hebben bespeeld: Henri Vieuxtemps, Joseph Joachim, Eugène Ysaye, Jacques Thibaud, Fritz Kreisler, Isaac Stern, Ruggiero Ricci en Hilary Hahn.
meer informatie over de bouwer en diens instrumenten.

Historie

In 2014 kreeg het NMF deze uitzonderlijk mooie Vuillaume-cello in bruikleen van mevrouw Marijke Verberne. Zij kocht de cello in 1976 van een Londense handelaar en reisde er als professioneel celliste de wereld mee rond. De cello is in 1865 in Parijs gebouwd door Jean-Baptiste Vuillaume als onderdeel van een heel kwartet. Het kwartet, dat werd aangekocht door Charles Antoine de Riquet, tweede Hertog van Caraman, is waarschijnlik het bekendste van Vuillaume’s gedecoreerde kwartetten. Volgens de legende werd dit kwartet gepresenteerd tijdens de grote tentoonstelling van 1867 in Parijs, waar het werd opgemerkt door de hertog. De hertog zou als voorwaarde hebben gesteld dat Vuillaume postuum het familiezegel op de instrumenten zou zetten. Het hele kwartet is gebouwd in 1865 en de instrumenten zijn genummerd van 2609 (deze cello) tot 2612. Men gaat ervan uit dat de gerenommeerde firma Hill&Sons uit Londen het volledige kwartet begin 20e eeuw rechtstreeks aankocht van de familie Caraman. Deze firma verkocht de cello op 21 juli 1931 aan het Curtis Institute of Music in Philadelphia. Dat instituut verkocht de cello later aan Marc Johnson (1947 - 2014). Marc Johnson was meer dan 30 jaar de vaste cellist in het beroemde Vermeer Kwartet. In ons archief ligt een certificaat van echtheid van de firma William Moening & Son (Philadelphia), gedateerd 21 juli 1970 waarin Johnson als eigenaar wordt genoemd. Uiteindelijk deed Johnson de Vuillaume in de verkoop en kwam de cello via handelaar Peter Biddulph (Londen) bij Marijke Verberne.

Marijke Verberne studeerde af als leerlinge van Carel van Leeuwen Boomkamp. Van 1961 tot 1967 was ze lid van het Nederlands Kamerorkest. Ze volgde in die tijd nog lessen bij André Navarra. Daarna verliet ze Nederland om in Amerika een jaar bij János Starker te gaan studeren. Aansluitend was ze twee jaar verbonden aan de universiteit van Buffalo, New York. In 1970 kwam ze weer terug naar Nederland. Vanaf dat moment werkte ze veel als freelance cellist en vanaf 1975 als plaatsvervangend aanvoerder van het Noord-Hollands Filharmonisch orkest. Daarnaast trad ze regelmatig op met het 'Five Centuries Ensemble' dat met sopraan, countertenor, klavecimbel en cello een breed repertoire bracht. Ze omschrijft zichzelf als een vooruitstrevend musicus en een intuïtief speler. Ze vindt het een mooie gedachte dat haar cello vanaf nu zal worden bespeeld door een klassieke musicus van een jonge en moderne generatie. Anton Spronk (winnaar van het Celloconcours van de Amsterdamse Cellobiënnale 2014) werd geselecteerd om als eerste de cello te mogen bespelen.

Bespeler